Dit is een perfect voorbeeld van kwetsbaarheid, maar ook van hoe mensen daarmee om gaan.
Verscheidene mensen konden de verleiding (?) niet weerstaan de knop in te drukken en zo het versnipperde lot van de vissen te bezegelen.
Wat ik met mijn project ga doen is ongeveer hetzelfde. Er wordt een mogelijkheid voor het publiek gecreëerd om iets te doen waarvan het weet dat het dat eigenlijk niet zou moeten doen.
Mensen handelen vaak naar beloningen. Als je werkt, krijg je geld. Als je lief bent, krijg je een snoepje.
Het probleem met die goudvis in die blender, is dat er maar één ding is dat je kan doen dat direct effect heeft. Je kunt alleen op de knop 'wel doen' drukken. Voor goed gedrag word je niet beloond met iets dat zo duidelijk is en op zo'n korte termijn plaatsvindt als het pureren van een vis.
Dit is ook het probleem met gewicht proberen te verliezen: je moet heel lang inleveren voordat je een keer effect ziet.
Volgens mij is dat de enige reden dat mensen op die knop op die blender drukten. Er is geen 'niet doen'-knop. Er is geen beloning voor het in leven laten van de vis.
Integriteit is het opzoeken van een intrinsieke beloning.
Zo sprak ik vandaag Anne N, (hoewel Anne K hetzelfde zou zeggen,) die vertelde dat men het knap van haar vindt dat ze geen vlees eet. Maar, zo zei ze, de beloning zit voor haar in het idee dat ze er goed aan doet geen dieren te eten. De beloning voor haar 'opoffering' is dus een goed gevoel over zichzelf, in plaats van een stuk vlees.
Dat is wat duidelijk moet worden in mijn project.
Niet doen duurt voor altijd, en de voldoening van het niet doen moet (dus?) in iets zitten dat ook voor altijd is. Dat is: het gevoel dat je goed doet. Het gevoel van bescherming, in dit geval.
Zou het opwegen tegen het bevredigen van je nieuwsgierigheid? Of moet je worden gestraft door je eigen gevoel van zondigheid wanneer je vertrouwen stuk maakt?
Of wil je een 'niet doen'-knop op mijn werk?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten