14 Geheimen

Aantal aanmeldingen: 22
Aantal terugkrabbelingen: 4
Aantal gevoerde gesprekken: 14
Aantal nog geplande gesprekken: 4 + 1 (ik zoek nog een man van 30+)
Aantal onaffe gesprekken: 1
Aantal vrouwen: 9 + 4
Aantal mannen: 5

1 ..........
2 ik heb vieze tenen
3 ik ben verkracht
4 ik heb zware OCD
5 ik ben bang dat het leven niet bijzonder is
6 ik wens iemand dood
7 ik ben een ontwerper, maar ik speel alleen computerspelletjes
8 X
9 X
10 de scheiding van mijn ouders veroorzaakte verlatingsangst
11 ..........
12 ik had liever een man willen zijn
13 ..........
14 ..........
15 X
16 ik ben heel vaak heel bang dat mijn vader doodgaat
17 ik ben mijn zusje verloren
18 X
19 ?
20 mijn contactgegevens
21 ik ben niet goed genoeg voor een relatie
22 mijn minachting voor de dood neemt extreme vormen aan

Wie wil reageren / inspireren kan dat doen onderaan dit bericht.
Wat me tot nu toe het meeste opvalt is hoeveel van mezelf ik herken in de geheimen die ik hoor. Ik hoop dat het me geen slechte luisteraar heeft gemaakt, ik kon me zo rond de veertien keer niet inhouden om over mezelf te beginnen. Soms leek het alsof iemand mij mijn eigen verhalen voorlas.
Dat heeft ook te maken met hoe minderwaardig meisjes zich van nature voelen. Ik weet niet of jongens het ook hebben, maar anders uiten. Of dat ik misschien mensen aantrek die onzeker zijn. Maar het is eigenlijk echt een pijnlijke constatering: alle vrouwen die ik spreek zijn geprogrammeerd met een gevoel van niet goed genoeg zijn. Daar vecht je dan zo je hele leven tegen.

Hoe dan ook ben ik tevreden met dit gevoel van herkenning. Het maakt mijn standpunt helderder. Dat geheimen altijd zo menselijk blijken te zijn. Dat we misschien allemaal wel niet zo erg, gestoord, anders zijn, maar samen niet helemaal zeker van onze zaak. Als we ons herkennen in elkaars geheimen, kunnen we misschien opener zijn, en elkaar meer respecteren.