Mijn Geheim

Ik probeer al sinds drie dagen geleden Het Geheime Gesprek met mezelf te voeren.
Ik vind zelden iets dat iemand me vertelt echt raar, omdat ik altijd denk 'dat is menselijk'.
Nu weet ik niet zo goed waarom ik dingen moeilijk met mezelf en anderen kan delen.
Misschien oordeel ik wel niet zo snel over iemand wanneer diegene mij in vertrouwen neemt over iets heftigs, omdat ik hem/haar bewonder om het feit dat hij/zij me erover in vertrouwen neemt.
Ik probeer voorbeeldig te reageren, zoals ik zou willen dat iemand zou reageren als ik iets vertel waar ik me kwetsbaar over voel.
Nu is het wel de vraag in hoeverre ik dat niet doe. Open zijn over waar ik niet open over durf te zijn. Waarschijnlijk vind ik mezelf niet open en eerlijk totdat ik dingen begin te delen waar ik me echt kwetsbaar over voel.
Het is ook niet dat ik dat nooit doe, maar ik geef er in elk geval niet het gewicht aan dat ik voel. Soms bloos ik terwijl ik iets zeg, en dan doe ik gewoon alsof ik niet bloos. Dan geef ik me misschien wel bloot in informatie, maar niet in mijn gevoel bij het vertellen van die informatie.

Nu ik mee doe aan mijn eigen project, wil ik solidair zijn met mijn deelnemers door iets te vertellen dat ik écht niet wil vertellen. Ik besef nu pas hoe moeilijk het is om te kiezen. Want waaróm wil ik iets niet vertellen? Wordt het gegeven beter naarmate ik me er rotter bij voel? Of kan ik misschien beter iets kiezen dat goed tussen de verhalen past, goed het gevoel 'kwetsbaarheid' representeert, een herkenbaar geheim is?
Bijvoorbeeld: ik heb geheimen over anderen. Wie ik eigenlijk niet mag, tegen wie ik op kijk, dingen die ik over iemand heb gezegd, dingen die ik over iemand weet. Ik denk dat ik me het meest kwetsbaar zou voelen als ik informatie uit die categorie openbaar zou maken. Maar is dat niet omdat het ook nergens op zou slaan om dat te doen? Misschien heb ik er wel niks aan? Maar je moest er ook niks aan hebben, je moest er alleen kwetsbaar van worden.

Mijn geheimen gaan over schaamte, zoals veel geheimen met schaamte gepaard gaan.
Geheimen ontvouwen zich voor mijn neus in een soort van categorieën.
- een gegeven over jou dat niet strookt met je beeld van jezelf
- een gegeven over jou dat niet strookt met het beeld dat anderen van je hebben
- een gegeven dat je moeilijk in je leven kunt integreren
- iets waar je je voor schaamt
- iets waarvan je vermoedt dat anderen het niet zullen begrijpen
De categorieën overlappen geloof ik, maar toch onderscheid ik ze.

Voordat ik een keuze maak moet ik bedenken wat ik van dit geheim wil. Wil ik alleen maar mijn eigen glazen ingooien? Of wil ik er eentje kiezen (uit het lijstje dat ik stiekem heb gemaakt, dat me aan ligt te staren als een geladen geweer) waar anderen iets aan hebben, op een manier?
Misschien, bedoel ik, kan ik iets kiezen waar ik me wel kwetsbaar door voel, zonder meteen iets te kiezen waar ik mezelf alleen maar belachelijk mee maak, alleen maar om mezelf belachelijk te maken zodat ik zeker weet dat ik kwetsbaar ben.

Ook is het raar te beseffen dat het natuurlijk heel erg subjectief is wat erg is en wat niet. Misschien houd ik wel iets geheim dat anderen helemaal niet erg of schaamtevol vinden, en vertel ik juist dingen die absoluut niet door de beugel kunnen. Daar wil ik ook wel het midden in proberen te vinden als dat kan, zodat ik wel een goede bijdrage lever aan mijn eigen werk.

Ik experimenteer nu al wel meer met kwetsbare onderwerpen. Laatst vertelde ik iets aan mijn vriendje dat ik héél schaamtevol vond om te vertellen. Ik wachtte op loutering, dan wel zijn besluit mij te dumpen, maar tot mijn verbazing herinner ik me niet eens meer wat het was dat ik zei. Wat is dat toch, met kwetsbaarheid?

Wordt alles uit eindelijk minder erg als je het vertelt?

Lois bracht het boek Post Secret voor me mee. Mensen praten erover en ik zeg 'ja ja, ik ken het concept', maar een passief persoon als ik heeft af en toe een goede vriendin nodig die me gewoon het boek in de handen duwt. (En een werkruimte. En gezelligheid. Lois is geweldig.)
Daarin stonden veel geheimen die niet zo erg zijn als het niet je eigen geheimen zijn, sommige hele grappige dingen ("I waste office supplies because I hate my boss") en een aantal herkenbare ("He's been in prison for two years because of what I did").
En deze: "I love one of my children."
Mijn hart zonk een beetje toen ik dat las, en ik vroeg me af of mijn ouders dat ook dachten, en ik vroeg me af of ik dat dan zou moeten weten als dat zo was.

En dat openheid niet altijd kan, is ook wat ik aanneem in dit project.
Zou ik dan een geheim moeten kiezen waar ik open over zou wíllen zijn, zodat ik mijn eigen ideaal navolg? Openheid is in de wereld buiten dit project natuurlijk iets vertellen met je naam eraan vast. In mijn metafoor is de aanwezigheid van je naam de schending van vertrouwen, en zijn de geheimen de dingen die we eigenlijk zouden willen zeggen, als we konden.
(Zouden we alles zeggen als dat kon? Wat betekent kunnen? Dat niemand er stom over deed? Dat zou raar zijn. Dan zou je kunnen vertellen dat je iemand had vermoord en er niet om veroordeeld worden, maar intussen wel veroordeeld worden om de moord zelf. En dan voortdurend hele leuke gevangenistelefoongesprekken hebben.)

Misschien dwaal ik af, dit stukje tekst is zoals je ziet dan ook een innerlijk gebrabbel dat ik net zo goed in mijn dagboek had kunnen doen, want ik zocht gewoon een antwoord op de vraag wat voor soort geheim het moet worden.
Maar geloof me, wat ik ook kies, het wordt onleuk.