Kwetsbaarheid

Hoewel het hier steeds behaaglijker wordt, wil ik toch straks weg, dus om mijzelf nuttig te maken zal ik nog wat gedachtes typen- en misschien concentreer ik me wel als ik typ in een blogpost, met het idee dat men het zou kunnen lezen.

Ik zit in de persoonlijke (zakelijke) ruimte van Lois, en hoewel het wit me kalmeert, denk ik dat ik me hier pas na de eerste dag op mijn gemak kan voelen.

Iedereen heeft het over privacy. Dat is niet raar. Privacy is een issue. Maar het is wel de bedoeling dat ik mijn eigen draai aan het onderwerp geef. In mijn geval moet het dus persoonlijk worden, en eerder ontroerend dan standvastig, want dat ben ik: eerder ontroerend dan standvastig. 
Ik las net mijn vorige stukje en het lucht me op dat ik nog steeds ongeveer hetzelfde teweeg wil brengen. Maar ik denk dat ik het wil op een andere manier. Graven in mensen is misschien niet iets dat genoeg mensen begrijpen, daarbij word ik van dat gegeven niet warm of koud.
Liever zou ik een ode ten gehore brengen aan de kwetsbaarheid.
Dit kan met betrekking tot identiteit en privacy.

Kwetsbaarheid: een staat waarin een slapend wezen zich verkeert. Een slapend mens, hoe onooglijk of onbegeerd ook, heeft iets lieflijks- iets, denk ik, waardoor je hem niet zo heel graag meer aan wilt vallen.
Dieren vallen vast wel andere slapende dieren aan, dus mijn theorie zal wel niet waterdicht zijn, maar voor mij persoonlijk maak ik wel een punt. Kwetsbaarheid ontroert. Baby's, tere bloemetjes, een vlieg die in zijn handen wrijft terwijl hij onder schot op je knie zit.
Als ik mijn gedachten even mag laten gaan zonder deze met wetenschap te hoeven onderbouwen, denk ik dat tevéél kwetsbaarheid ook weer agressie oproept. Zoals die olifant in die porseleinkast. Ik denk dat die op een gegeven moment wel zoiets heeft van ja, hoewoi, ik ben een olifant, zet niet al dat servies om me heen, en hop, daar werkt hij zich met geweld uit het rare obstakel dat de rijke mensen om hem heen hebben gebouwd.
Wat ook een gevolg is van kwetsbaarheid, is angst. Een primitieve angst om te vallen, opgegeten of verpletterd te worden. Als je je niet beschermt tegen de kou, word je ziek. Kwetsbaarheid veroorzaakt dus méér kwetsbaarheid.
Zo zit het ook met informatie. Ik ben een vat van informatie. Die zit zoal in mijn hoofd, in de hoofden van anderen, op mijn bankrekening, in mijn paspoort. Ik laat informatie achter in de vorm van tekeningen en herinneringen, hoe langer ik leef, hoe meer informatie er over mij is. Archieven. Medische dossiers. Accounts. Éllen strafbladen. Ik leef in mailtjes, in poeziealbums, op foto's, in mijn vingerafdrukken en de sporen van mijn fiets.
Wij mensen dragen informatie graag dicht bij ons. Hoe verder weg, hoe onbereikbaarder, hoe kwetsbaarder. Als ik een geheim van mijzelf vertel en iemand loopt ermee weg, zie ik niet meer waar het heen gaat. Ik post van alles over mezelf op facebook, al meer dan een jaar, vriendental loopt op, geen idee hoe veel je al tegen
mij zou kunnen gebruiken als je eens flink de tijd neemt om mij te lezen.

Stel, ik onthecht informatie van jou. Ik vouw de informatie op, stop hem in een flesje, en middels een ingenieus truukje met touwtjes trek ik er nog een leuk vormpje in.
Stel, ik doe dit met meer informatie, van meer mensen.
Hoe voelt een ruimte vol met flesjes vol met privégegevens?
(Categorie onduidelijk; geheimen, zakelijke dingen, of een hoeveelheid die niet voor alle oren/ogen bestemd is)

Kan ik iets doen om dat gevoel op te roepen dat je krijgt als je kijkt naar iemand die slaapt?
Wat kan ik vertellen over de kwetsbaarheid van informatie? Zal ik daar wikileaks bij halen? Moet ik kiezen?

Mijn statement blijft vaag, maar laat ik eens hiermee afsluiten:
ik voel een fascinatie voor privégegevens, doorgaans in de vorm van Persoonlijke Informatie Over Mensen.
Ik heb er plezier in veel over mensen te weten, veel over mijzelf te weten, veel over mijzelf te laten weten. Het zou kunnen dat ik privacy zal ontkrachten, dat ik once more with feeling schreeuw 'wie niets verbergt heeft niets te verliezen!'
Immers: op ontwapening volgt vrede, toch?
Toch: dat is niet waar. In het tijdperk van digitalisering en de dreiging van de data-explosie, is het naïef te pleiten voor het rond laten slingeren van jouw identiteit in gegevens.
WAT er precies allemaal kan gebeuren is me nog niet heel duidelijk, het wordt nooit ergens helemaal uitgelegd. Maar we begrijpen wel dat wanneer de overheid en geldbeluste bedrijven gewiekst blijken in het maken van een online profiel van jou, naar aanleiding van je online profiel, je controle verliest. Dat ze op je geld uit zijn en op je vrijheid: twee dingen die me niet minder waard lijken dan volledige openheid.

Dus er is iets dat me aantrekt en iets dat me afstoot aan openbaarheid van informatie. Dat klinkt niet echt bijzonder. Maar wellicht kan ik het naar elkaar toe trekken. Informatie presenteren als een baby. En dat is dan dat.

Ik mocht niet meer nadenken maar deed het toch.
Linkjes naar websites over privacy: