DENISE VAN LEEUWEN

SCHADUWOPDRACHT OPZIJ
artikel over betutteling

Dit is het eindresultaat van een nogal moeizaam proces. Ik zal alvast verklappen dat Denise hier erg blij mee was, en het het eerste is waar ze echt enthousiast over is, waar ik dan weer erg vrolijk van word.



Dit is hoe ik begon, want een van mijn associaties bij 'betutteling' was van die foto's van mensen die nu volwassen zijn van toen ze kind waren. Ze zitten rechtop in de schoolbankjes met hun armen over elkaar of een pen in hun hand en ze lachen braaf.
Om eindeloos brainstormen te voorkomen besloot ik gewoon lekker aan de gang te gaan met zo'n plaatje en dan een meisje dat het stom vindt. Van Denise had ik al geleerd dat vrouwen die door bladen bladeren graag naar leuke meisjes kijken.

Voor deze tekening stond Denise zelf model. Ze was ongelofelijk getraind in het trekken van gekke bekken. Dat komt, zo legde ze uit, omdat ze al jaren foto's van zichzelf maakt als ze houdingen of gezichtsuitdrukkingen nodig heeft. Het is grappig, want ik doe dat ook. Hadden we dan allebei zo'n mapje op onze computer vol met overbelichte kutfoto's van onszelf terwijl we ons lichaam en gezicht in rare hoeken wrongen? Ja, dat hadden we.
Niet alleen heb ik enorme lol gehad bij het bekijken van Denise's zelf-modellerie - zeker doordat ik in sommige foto's illustraties herkende die ze ermee heeft gemaakt, ook kwam ik op het lumineuze idee mensen te zoeken die ook zo'n mapje hebben. Als we meer van dit soort foto's kunnen verzamelen, zie ik een fascinerende expo voor me. En die... gaan we proberen op te zetten!


Nog een poging om deze illu te laten werken, maar ik merkte al vrij snel dat ik mijn idee niet goed genoeg vond.

Toen kwam het zwembandjes-idee. Het is één van mijn eerste ideeën die ik zelf communicerend vind, dus ik was in mijn nopjes. Nu de uitwerking nog.


Zoals ik al eerder zei ben ik aan het experimenteren gegaan met inkleuren-met-je-wacom. Einde experiment: dat doe ik dus niet meer. Althans, niet meer zo dat ik mijn tekening snel maak, verreweg niet tevreden ben en vervolgens constateer dat ik hem gewoon maar in de computer moet stoppen en het daar fixen. Neen.
Verder probeerde ik alwéér betekenislagen in de achtergrond te stoppen. In het artikel wordt een keer verwezen naar vozen met koeien, en sowieso gaat de tekst over de situatie in Nederland. Ik met molens en PSP-posters in de weer.

Feedback: érg negatief. Bijna boos klonk ze. Ik verwachtte echt teveel kennis van snackmagaziners, waarom staat ze in een weiland, waarom staat er een naakt wijf op haar hemdje en trouwens haar onderarmen zijn te kort.
Voordat Denise overkomt als een harde heelmeester die alleen máár slecht nieuws brengt: het gezicht en de kleuren vond ze wel erg mooi.
Maar het werd tijd dat ik dit van haar te horen kreeg: "Wat ik steeds in je illustraties zie is dat je werk erg autonoom is. Je probeert zoveel lagen en ideeën in je illustratie te stoppen, die worden er nooit uitgepikt als je een tijdschrift leest. Het mag dus wat meer hapklaar wat mij betreft."

And there it was! Autonoom.
Weet je, na die hele videoclip-dag met Wayne & the Dogs of Shame ben ik nog even bij die Art Amsterdam-tentoonstelling gaan kijken. Supervette dingen allemaal. Dat en Denise's commentaar lieten mij ineens het verschil realiseren tussen autonoom en design.
Als ik wil illustreren, moet ik dat doen met een illustratieve mindset. En die betekenislagen kan ik kwijt in een autonoom schilderij. Kortom: ik heb me erbij neergelegd dat illustratie meer de design-kant op is dan ik eigenlijk wil.
Misschien wil ik dus autonoom kunstenaar worden. Misschien wil ik dus mijn arty aspiraties voorlopig achterwege laten en Design een kans geven. Misschien vind ik ooit een manier van illustreren uit waar ik mijn beide eieren in kwijt kan, misschien doe ik het ooit gewoon allebei.



Voor nu betekende mijn inzicht: ophouden met mezelf belemmeren, en ook maar eens niet bang zijn dat mijn werk teveel op dat van Denise gaat lijken. Ik ben ervan overtuigd dat mijn stijl, als die genoeg gevormd is om haar een stijl te noemen, een andere kant op zal gaan.
Ennn nu weer naar boven scrollen & kijken naar de opluchting. Tot de volgende keer!

WAYNE HORSE

DE VOORBEREIDINGEN VAN DE NIEUWE DOGS OF SHAME - VIDEOCLIP SLASH PERFORMANCE



"Hey Menah, if you're in Amsterdam today sometime, don't come to my studio cause we're doing a performance today. Take tram 4 to Amsterdam Rai, then walk through the park towards the sign that says Art Amsterdam. It's something called 'the bull the bull.' Do you know what that even means?"



De boel de boel was de naam van de Art Amsterdam 2010. Een medewerkster verklaarde Wayne's aanwezigheid met de volgende metafoor: "Those galleries upstairs are all really arty, like a clean piece of paper, and we needed something of a torn edge of that paper. Wayne is that torn edge."




Yes he is. Wayne was vandaag niet de beeldend kunstenaar Wayne Horse, maar bandlid van rapgroep the Dogs of Shame. Hun eerste Michael Jackson-grap leek een leuke kwinkslag in ons gesprek van de eerste vijf minuten, maar het hield niet op. Bij het uitpakken van hun inkopen in de parkeergarage van de RAI kreeg ik in de gaten dat we hier met een thema te maken hadden.
Bad.



Dit was het idee: er moesten negen vrijwilligers gevonden worden die zich aan zouden laten kleden als Michael Jackson. Hiervoor hadden we geheel volgens protocol shirts met 'bad' erop (hele garage vol spuitverflucht), dracula-, elvis- en sneeuwwitje-partywigs, zonnebrillen (essentieel), handschoentjes (onmisbaar), en een hele lading spiderman-kinderonderbroekjes (duh).
De vrijwilligers kwamen gelukkig op afspraak aandraven en lieten zich gewillig bruin of wit schminken. It don't matter welke, natuurlijk. Hoewel we nadat ik me met de ene bruin had geschminkt besloten dat we toch maar de andere bruin moesten gebruiken. Ik heb de spiegel die dag vermeden, maar kennelijk zag ik eruit als een wortel.


Very véry bad.


Nog een leuke voor in mijn stageverslag: Lady tights, hoedje, zwarte posca en een fles Jack Daniels.

Binnenkort een update over de rest van de dag, namelijk nádat ik erachter kwam dat we 1) een videoclip gingen opnemen, die 2) niet voor gingen bereiden, er 3) zelf in moesten rappen, en oh ja, dat ie trouwens 4) ook nog één take was, veertig minuten duurde en rondjes door Art Amsterdam includeerde tussen alle kunft en kunftige bezoekers door. Met rijdende muziek. En afzakkende pruik. Stay tuned.

http://trendbeheer.com/2010/05/27/opening-art-amsterdam-2/
http://www.metropolism.com/reviews/tussen-kunst-en-kitsch/
http://pavedparadiseartamsterdam.wordpress.com//








ik heb deze stiekem van een van deze sites afgehaald, dus shh!

WAYNE HORSE

EN NATUURLIJK HET ECHTE EINDRESULTAAT.


Dertien plastic messen! God knows what for! (Nouja, Wayne knows. Maar dat zullen we allemaal nog zien.)

WAYNE HORSE

(een greep uit) MIJN EXPERIMENTELE EINDRESULTATEN:


zeeschuim van plastic


kloten met plastic


gooien met plastic


druppelen met plastic

au.

WAYNE HORSE

Mijn eerste stagedag bij Wayne Horse (die eigenlijk een duitser is die Willehad heet) was tamelijk wonderlijk. Hij werkt op een studio, maar dan wel een gigantische, in een gigantisch gebouw, met veel kunstenaars, wérkplaatsen, een koffieautomaat en een kantine.
In zijn studio ligt werk her en der verspreid. Wat me het eerst aan hem opviel, en me blijft verrassen, is hoe geïnspireerd hij is. Het lijkt erop dat hij niets maakt om een andere reden dan 'ja gewoon.' Overal liggen tekeningen, snelle schetsen, en ook maskers, eentje nog in een mal die hij 'grrrrrr'-kreunend kapot trekt in het eerste kwartier dat ik zijn stagiaire ben.
Hij is bezig met een film en daar kan ik hem wel bij helpen. Mijn eerste opdracht: plastic messen.







Plastic messen maken is leuk, in het bijzonder omdat er tijdens het proces een hoop vloeibaar plastic overblijft waar ik mee mag doen wat ik wil. Voor het eerst in maanden zit ik te kliederen.





Hier raakte ik zo enthousiast dat ik probeerde een afgietsel van mijn hand te maken met Smooth Cast. Don't try that at home. Terwijl ik bijna mijn huid eraf trok en me ernstig zorgen maakte om de standvastigheid van mijn vingerafdrukken, verscheen er een gelukkige glimlach op mijn gezicht. Ongelofelijk hoe erg ik dit debiele gedrag had gemist.
Met mijn hand onder de kraan besefte ik dat ik, hoezeer ik Denise ook bewonder, nooit vol zou kunnen houden wat zij doet. Ik vind het heel leuk om met haar in de studio te werken, maar als ik mijn hand er af en toe niet bij kapottrek verzak ik in een gevoel van sleur en inspiratieloosheid.
En nu de littekens zich hebben gemanifesteerd, en die op mijn middelvinger niet meer wegtrekt (zoals ook mijn vingerafdrukken zich uit eindelijk niet weg lieten trekken), zie ik ze maar als een soort trofee van mijn besef.

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

Een schilderij verkopen!

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

FEEST VAN MIJN DROMEN


Dit was een opdracht via Marloes via Vice voor Jägermeister, die ik dan weer onder begeleiding van Denise maakte. www.jagerland.nl Klikt, klikt dan toch!

Proces: ik verzamelde vijftig plaatjes van hard lachende mensen en bedacht toen hoe cool een feest zou zijn met huilende mensen. Ik schetste me een ongeluk maar kwam niet verder dan aan de lopende band ideeën bedenken, dus besloot ik maar gewoon eens een huilend meisje te tekenen. En nog een huilende jongen erbij.
Denise was de held die vervolgens zei dat het zo genoeg was, en me eraan herinnerde dat je als kijker best zelf je eigen verhaal bij een mooie tekening wil bedenken.




Feedback: was dus positief, want mooie lege tekening, finalleh. Denise vond natuurlijk mijn versie zonder kleur en zonder ballonnen mooier, maar dit leek me een mooi moment om vast te stellen dat onze smaken verschillen.

Trivia: de hele dag in een studio naast een illustratrice zitten werken is goed voor je werk-spirit! Ik heb wel niet al mijn spullen bij de hand en ook geen fijne comedyserie als achtergrondgeluid, maar ik ga ook niet zitten facebooken.
Verder is het heel leuk om elkaar raad te geven over illustraties waar we mee bezig zijn. Ik vind het steeds echt een eer dat Denise blijkbaar echt mijn mening wil horen, en soms mijn advies opvolgt. Het maakt ons bijna gelijk- ware het niet dat zij hiervan leeft, en ik me nog woeker door een woud van onzekerheid.

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

Dit is belangrijk, want dit heb ik in de trein gemaakt. Ik heb ontdekt dat als er iets is wat ik moet leren, het 'serieus nemen wat ik leuk vind' is. Balpentekeningetjes maak ik altijd gedachteloos, maar uit eindelijk worden die altijd erg enthousiast ontvangen. Soms lijkt het wel dat hoe minder moeite ik ergens voor doe, hoe beter erop wordt gereageerd.
Of ik deze simpele tekeningen zélf zo leuk vind is me nog niet helemaal duidelijk, maar ik zie in elk geval dat ik ze niet heb doodgeknuffeld.
En ik vergat ook niet om adem te halen terwijl ik ze maakte.

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

CIRCUS RONALDO

Een flyer maken samen met Sander. Hij photoshopte, ik typo-de, we bemoeiden ons met elkaar, kregen geen ruzie en dit is de eerste flyer van mede mijn hand die voor de echt is.

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

Een tekening maken voor mijn BF.

Trivium: de datum op de tekening is een merkwaardige denkfout. Haha!

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

...Een uitnodiging verven voor het feest van mijn vader. Dit is lekker olieverf op canvas, 70x90, beetje acryl hier en wat stift daar, en ten slotte nog wat bijgewerkt in photoshop. Hèhè!

DENISE VAN LEEUWEN

SCHADUWOPDRACHT AVANTGARDE
kleine illustraties hedendaagse verslaving





Proces:




Deze op hout doen was eigenlijk best een goed idee, maar ik verpestte alles door de achtergrond met veel moeite zwart te verven. Terechte opmerking van Denise dat ik het nu net zo goed niet op hout had kunnen doen.
Daarnaast ontwaakte bij mij de zin om eens wat te experimenteren met de computer. Ik besloot een tekening in te scannen en helemaal met Sanders wacom in te kleuren.




Terwijl deze zo natuurlijk eigenlijk veel mooier is.

Feedback: Denise vond deze werkjes "niet zo mooi". De compositie van die met de vishaak was wel ok, maar het vrouwtje te eng voor het vrouwenblad. De lezeressen ervan zien toch liever niet hoe zij zelf zijn, maar hoe ze zouden wíllen zijn.
Van de andere illustratie was het idee erg leuk, maar de uitwerking niet. Mijn bedoeling was namelijk een meisje te laten zien in de wc van een nachtclub. Ze is zo verslaafd aan chatten dat ze liever niet meer de deur uit gaat, en uitgaan ziet als een verstoring van haar chat-leven.

Bonus-feedback van Sander: "oh ja. Het lijkt op een plaatje uit de Tina."

Boo yah.

DENISE VAN LEEUWEN

SCHADUWOPDRACHT AVANTGARDE
"hedendaagse verslavingen"



Dit artikel ging over hedendaagse verslavingen zoals bijvoorbeeld computerspelletjes, chatten en shoppen.

Proces: Ik werkte op hout omdat ik stijlvast wilde worden en voortaan alles op hout wilde doen.

Feedback: Veeuls te zwaar voor een luchtig vrouwenblad als Avantgarde. Eh oh ja!

Wat schetsen:


NB: hier heb ik er nog zo'n ontelbaar-één van.

DENISE VAN LEEUWEN

Over Denise: die zit in een knalwitte studio in Rotterdam. Haar ontmoeten was heel spannend, omdat ik haar werk al jaren volg. Haar celebrity-status was voor mij dus vrij hoog. Toen ik haar illustraties voor het eerst opmerkte, was ze mijn ergste vijand. Ik ontdekte toentertijd net mensen & lijnen, had net mijn eigen Stijl vastgesteld, en zag in mijn modeblaadjes plotsklaps het werk van iemand die het beter kon.
Nu, vier jaar later, bleek ze toch wel heel lief. En tot mijn ontsteltenis wilde ze ook nog een tekening van me kopen. Die rechtsonder! Holy shit! Denise van Leeuwen koopt míjn werk?!! Euforie, dankbaarheid en lichte gêne alom.



Toen ik mijn leraren vertelde dat ik bij Denise stage mocht lopen, zeiden ze 'neen doe het niet!' omdat ons werk teveel op elkaar leek en ik niet mijn eigen weg zou kunnen vinden. Maar ik deed het Lekker Toch en verder op deze blog kan je zien wie er gelijk heeft gekregen (denk ik).
Tot nu toe heb ik het heel leuk bij mijn Rotterdamse stagebegeleidster. Ze heeft me hele praktische dingen geleerd over het vak (zoals hoe je belastingaangifte doet, of hoe&waarom je skype moet installeren, of dat het goed is om weekend te houden en lunchpauze, zodat je uitgerust aan je werk begint), en ook de fijne kneepjes van illustratie zoals doelgroepgerichtheid en dingen weglaten.
Als je haar werk wil zien, kijk dan op http://www.blogger.com/www.denisevanleeuwen.com


Kijk! Toen ik één dag zestien was tekende ik haar werk zelfs na.