Marleens Project-idee:

1 Wat is je onderwerp?

Privé-informatie.

2 Wat is je werktitel?

"Wat is privé?" / "Het archiveren van een mens in privé-informatie".

3 Wat is je standpunt?
Mijn standpunt zou iets kunnen worden in de richting 'privacy is onnodig', mocht mijn onderzoek op een punt uitkomen waarop ik dat kan stellen. Ik zoek nu nog naar een uitspraak die ik zou willen doen, gebaseerd op mijn bevindingen. Tot die er is, is mijn standpunt dat een mens -en 'een mens' wordt in dit geval opgebouwd uit verhalen- fascinerend is.

4 Wat wil je vertellen?

Ik denk dat ik sowieso mijn liefde wil delen voor 'wat er over een mens te weten valt'.
Om dat fenomeen in een maatschappelijk perspectief te trekken, wil ik het hebben over privacy.
Privacy houdt ons meer en meer bezig door de opkomst van internet, en de gevaren waarvan we te horen krijgen dat ze ons boven het hoofd hangen.
Hoe gaat een mens eigenlijk om met privé-informatie over zichzelf? Wat mag de hele wereld weten, wat niemand? Wat ligt gevoelig? Is gevoelig geheim?

Deze vragen wil ik mezelf stellen, en het publiek- tenzij ik zelf het antwoord op de vragen vind, dan wil ik ze aan het publiek vertellen.

5 Aan welk publiek wil je dat vertellen en waarom?

Daar heb ik nog geen heel zinnig antwoord op. De meest logische groep zou zijn 'mensen die weinig over privacy nadenken', zodat ik hen iets kan leren. Aan de andere kant wil ik ook niet mensen die niet geïnteresseerd zijn in het onderwerp dwingen om naar mijn werk te kijken: zoiets zou ik pas doen als ik een heel urgente mening had- die misschien nog komt. Privacy is een vrij breed onderwerp, met verschillende betekenissen voor verschillende groepen.. Zo is de jeugd veel meer op internet te vinden dan ouderen, voor hen zal privacy dus meer gaan over internet. Ik heb het niet alleen over internet, dus kan ik eigenlijk zeggen 'iedereen'. Maar dat klinkt ook weer zo makkelijk. Maar ik wil ook niet for the sake of dit verslagje mijn project op louter kleuters met een exact gehoor gaan richten. Ik zal er nog eens wat beter over nadenken.
Overigens kan ik ook beginnen met: van 15 tot 75, omdat mijn geënqueteerden die leeftijdsgroep beslaan.

6 Wat wil je teweeg brengen?

• Dat mensen in mijn werk kunnen -of willen- graven naar informatie met eenzelfde gretigheid als de mijne wanneer ik graaf in een persoon naar informatie.
• Dat mijn publiek op z'n minst na zal denken over haar eigen grenzen wat betreft privacy. Het lijkt me op dit moment leuk om die grenzen te verleggen, maar zoals hierboven al gezegd: ik wil daar eerst nog een gefundeerde reden voor hebben.
• Dat mensen gaan huilen en me inhuren voor al hun vormgeef-, archiveer- of portretwerk.

7 Hoe wil je dit als illustrator vertellen?
Een illustrator kan een document maken waarin je wilt graven; stel: een boekwerk dat de aandacht trekt, de zinnen prikkelt. Ik wil mijn vak niet terugbrengen naar 'leuke plaatjes', wel denk ik dat illustratie mensen een wereld in kan trekken- iets dat ik graag zou willen doen.

Ik zal hier ook het meest concrete idee vertellen dat ik tot nu toe heb bedacht. Vooraf wil ik duidelijk maken dat ik mijn onderzoek ga voortzetten, en aan de hand daarvan het idee verder zal vormen. Dit is dus een soort homp klei, waar je hopelijk aan af kunt zien wat voor iets ik graag met het onderwerp 'privé-informatie' zou willen doen.

Het idee is een archiveringssysteem.
Wat ik per ongeluk altijd doe, is graven in het innerlijk van de mensen om me heen. Ik vind een persoon dusdanig fascinerend, dat ik me eigenlijk in hem(/haar) wil vastbijten, alles over hem te weten wil komen, de stukjes informatie die ik vergaar verzamel zoals een eekhoorn dat doet met nootjes enzo voor de winter.
Waarom ik dat doe is mij ook niet altijd even duidelijk geweest. Om eerlijk te zijn heb ik er ook nog nooit zo lang over nagedacht als nu, terwijl ik typ. Ik verzamel graag informatie over mensen die ik ken, omdat ik dan op hun verjaardag een cadeautje voor ze kan maken dat een metafoor is voor hen als persoon, wat ik bijna altijd heb geprobeerd in een tekening, wat de voornaamste reden is dat ik illustratie ben gaan studeren.

Maar het gaat verder dan dat; ik spaar ook verhalen van mensen omdat ik ze graag voor ze opsla. Geheimen om te bewaren, of wetenswaardigheden om te onthouden voor als ze nodig zijn.

Er is denk ik geen betere samenvattende reden voor mijn persoonlijkheidgehamster, dan dat ik een soort van enge kluizenaar ben, met om zich heen niets dan een blokhut en een bloempers. En buiten is dan een persoon: een veld met bloemen. En dat ik dan al die bloemen wil plukken en ze dan drogen in mijn bloemenpers. En vervolgens maak ik daar dan een leuk wandhangsel van, of zoiets.

Ik zou een persoon als het ware in een doosje willen doen- niet zoals in het liedje dat je nu in je hoofd hebt gekregen, maar meer in losse onderdelen om later iets mee te doen.

Deze drang naar archiveren zou ik kunnen omzetten in een beeld over privé-informatie. Ik heb een enquête gehouden onder 94 mensen (40 volwassenen) waarin ik vragen stel over wat je over jezelf vertelt en aan wie, en of je je kwetsbaar voelt als mensen veel over je weten.

(Dit begon als een scriptie over 'identiteit'. Als vanzelf heeft die term zich gedraaid naar 'jezelf naar buiten toe'. Ergo: privacy.)
Daarmee wakkerde ik bij mezelf de drang aan te kijken hoe mensen om zouden gaan met hun privé-informatie als ik deze openbaar zou willen maken.

Uitgaande van mijn enquête kan ik stellen dat de ene persoon me in dat geval meer zou toevertrouwen dan de ander.

Als ik in kaart zou brengen wie een persoon is, en er vervolgens Kunst van zou maken die Iedereen zou kunnen zien (twee containerbegrippen waar nog aan geschaafd zal moeten worden), zou persoon 1 mij meer op die 'kaart' laten zetten dan persoon 2.
Persoon 1 zou een klein kaartje nodig hebben met daarop zijn naam en geboorteplaats. De rest is privé.
Persoon 2 zou een enorme kaart krijgen, waarop zij (natuurlijk) alles openbaar maakt dat ze ooit heeft gedroomd, alle landen waar ze op vakantie is geweest, de namen van al haar minnaars en ook de hare.
Persoon 1 heeft in dit geval één procent verteld van alles wat er over hem te weten valt.
Persoon 2 zit op 30 procent. (Het is zo'n simpel wicht.)
De overige informatie, die in hen verstopt zit, zou ik vervolgens willen verkrijgen, en optekenen. Optekenen kan schrijven betekenen, of tekenen, of nog weer iets heel anders.

Stel vervolgens dat de kaarten over Persoon 1 en Persoon 2 deksels zijn, van doosjes waar de rest van hun privé-informatie in zit.
Persoon 1 zou dan een heel diep doosje krijgen, smal, met veel informatie, en een klein dekseltje.
Persoon 2 zou een heel groot, maar erg ondiep doosje krijgen, omdat de informatie onder haar deksel niet veel meer is dan die erop.

Zou ik deze methode niet alleen bij persoon 1 en persoon 2 hanteren, maar bij twintig personen, dan zou ik een driedemensionale infographic creëren over privacy.

Van de informatie die je niet te zien krijgt moet wel duidelijk zijn dat die er is; dit zou in bovengenoemd voorbeeld kunnen door glazen voorwerpen te gebruiken als doosjes. Zodat je ziet wat je niet ziet.

Dit idee zou ook met een ander medium kunnen, denk bijvoorbeeld aan deels dichtgeplakte boeken.

Ook kan er met de gegevens 'informatie' en 'procent' gespeeld worden. Want wat is honderd procent? Ik voorspel dat ik categorieën nodig zal hebben als ik wil onderzoeken hoeveel iemand vertelt of hoe gevoelig die informatie ligt.

Daarmee zou ik mijn interesse voor mensen, privé-informatie, portretteren, vertrouwen, vastleggen en uitpluizen combineren. Daarbij zou ik ook nog een statement maken over de waarde van privé-informatie in deze tijd en daar heb ik mijn maatschappelijke bijdrage. Als ik mensen wil verdedigen, kan ik minderheidsgroepen uitkiezen. Ik kan iconen ontwerpen, boekjes, blikken. Ik kan met indesign werken. Ik kan gaan uitzoeken of ik verhalen om kan zetten in metaforische illustraties, of metaforisch beeld.

Ik kan verder met mijn scriptie omdat ik nu weet wat ik wil weten.
Welke dingen vertelt iemand? Wie vertelt wat? Wat betekent 'privé'? Wat is mijn rol in dit onderwerp? Wat heb ik mensen erover te vertellen?

Het meest zekere van dit plan is dat ik mensen ga onderzoeken, echte mensen, en ze ga archiveren op een manier die iets zal zeggen over hun gevoel van privacy.

Het liefst zoek ik een gevarieerde groep mensen om mijn methodes op uit te voeren, maar ik moet eerst maar eens kijken wie überhaupt bereid is iets van zichzelf te gaan laten zien.

Doei!

Met z'n drieën bij het grofvuil

Onze laatste nacht met het bed. Sander had het aan de straat gezet.
Als je buiten slaapt ben je kwetsbaar, daarom vertel ik erover op mijn blog.
De poes en ik sliepen, Sander niet.
De mensen op straat waren heel verbaasd, en reageerden verschillend.
Eén jongen-met-hond zei gewoon vriendelijk 'hallo!'
Een andere jongen-met-hond probeerde zijn hond ons aan te laten vallen. Gelukkig had hij behalve een hond ook nog een vriend bij zich die hem en de hond in het gareel hield.
Hij vroeg: "wie is jullie opdrachtgever?"

Hoe we zijn zonder spiegel

Jezelf profileren naar buiten op een manier die je zelf kunt kiezen, maakt het misschien makkelijker jezelf naar binnen toe van je succes te overtuigen.
Wegen de meningen van anderen zwaarder dan die van jezelf?
Is de mening van anderen die van jezelf?

Kan iets opvallends kwijtraken?

Wat is mijn probleem?
Ik kan niet kiezen. Ik kan niet kiezen wie ik ben. Ik kan niet kiezen wat mezelf zijn is. Ik kan niet kiezen hoe ik gezien wil worden.
Ik kan wel kiezen hoe ik gezien word. Maar ook niet helemaal. Want als ik praat doe ik iets met mijn mondhoeken wat ik nooit doe in de spiegel of op foto's (of wat ik op foto's nooit als kenmerkend voor mijzelf heb beschouwd; ik suggereerde hier met een inadequate beeltenis van mezelf te maken te hebben, om vervolgens hoogstwaarschijnlijk de foto weg te gooien.)

Ik droom heel vaak dat er iemand doodgaat. Die dromen nemen altijd een zo realistisch mogelijke vorm voor dat moment aan.
Vroeger had ik dat al, toen vanaf mijn zestiende tot mijn negentiende iedere nacht, en nu gewoon ongeveer zo vaak als ik nachtmerries heb.
Ze zijn zo gedetailleerd dat het altijd een verrassing is om weer wakker te worden, en het gevoel dat ik 's nachts had vergeet ik nooit.

HOE HET VERDER VOORLOPIG AFLIEP MET MIJN STAGES

WAYNE:
Zijn film is geschoten en ik was er niet bij omdat ik een tekening voor Sander maakte. Noem me een stomme prioriteitensteller.

DENISE:
Die kreeg een waardiger afscheid, met het eindelijk afmaken van de Eindeloze Tekening. Ook is mijn idee voor een nieuw hoofdstuk in het boek dat ze illustreert opgenomen, hoorde ik, tot mijn weinige verbazing, want dit soort dingen maak ik dan wél weer vaak mee.
We aten fruit en namen lichtelijk ontroerd afscheid. Hopelijk zie ik haar nog weer eens.
Dan is ze getrouwd, heeft ze een auto en een zoon.
Toen ik haar voor het eerst ontmoette fascineerde ze me al zo, omdat ze eruit zag alsof ze balanceerde op het randje van meisje naar vrouw- ik bedoel echt, niet zoals in papieren uitvouwboekjes over de puberteit.
En dat was ook zo. Ze is negenentwintig en nu echt volwassen.

Beide kunstenaars hoop ik nog verder te kunnen helpen of zien, want ze zijn allebei erg leuk en leerzaam. Maar nu moet ik even afstuderen. Doei!

drawings for boys

Een interpretatie van een droom die hij me vertelde voor Aiden, omdat hij lief is en me een zelfgemaakt cadeautje had gegeven.


Een schaamteloze Chat Noir-rip off voor Misha, omdat hij (cum laude!!!!) is afgestudeerd en zulke posters nu eenmaal mooi vindt. En natuurkundescriptievoorkanten zijn doorgaans saaier dan deze, ik heb het hier over experimenteren met de links uitlijnen- en rechts uitlijnen-knoppen in Word.
Gefeliciteerd Misha!

In het proces ging er zoals gewoonlijk van alles mis.



Zo hield op de helft van het scannen mijn scanner ermee op. Dus heeft Marloes deze voor mij gescand. En dan nu: zoek de verschillen! Hier heb je er een paar:
- Ik had zelf opgemerkt dat, als alles in het engels was, de datum dat ook moest zijn. Helaas heb ik deze scherpte lezend, maar blijkbaar niet tekenend.
- Misha is een verstrooide professor, blijkt uit de schokkend late ontdekking dat het afgebeelde lithium-atoom een bolletje (neutron/proton) te weinig had. Die moest er dus nog bijgeshopt worden. Gelukkig heb ik ervaring met nog snel ergens protonen en neutronen bij shoppen om drie uur 's nachts. Not even kidding!


Een (slechte foto die wacht op een betere van een) hele grote tekening voor Sander, omdat hij mijn lief is en jarig was. Als je mijn lief bent en jarig, dan krijg je een grote tekening. En als je écht geluk hebt, maak ik de planeten glow in the dark (!!!!!!!!! muurverf miauw miauw).
Gefeliciteerd lief!

INTUSSEN

zijn er veel mensen wier mening over mijn werk ik serieus neem, en hebben ze allemaal een andere mening.

WAYNE HORSE

Donderdag: nieuwe kunst- en levenslessen te Amsterdam.
Waarom toch, vraagt u zich af, op een veerpont?





Ontdekt: Waarom je geen 11 euro moet uitgeven aan een verslaafde.
Toelichting: Ik wist niet dat hij verslaafd was, voor mij was hij gewoon een huilende man op Amsterdam centraal met een verontrustend openliggende teen. De politie was totaal niet behulpzaam. Zo'n blauw pleistertje had ik natuurlijk ook wel bij de HEMA kunnen halen. Sterker nog, dat probeerde ik, maar hullie daar vonden dat de politie gebeld diende te worden.

Ontdekt: De politie is geen taxibedrijf.
Toelichting: Dus moest ik mijn nauwelijks Engels of Nederlands sprekende pool zelf maar naar het adres op zijn blaadje brengen. Was een afkickkliniek. Bleek ie na veerponttocht, taxitocht (van 11 euro) en veel gedoe en rondgebel op wat het hoofdkantoor bleek te zijn & dus niet de kliniek zelf, net te zijn ontsnapt uit deze kliniek. Man aan telefoon: 'ja je kan hem het beste naar Amsterdam Centraal brengen. Hij weet prima wat hij dan moet doen. Hij wordt regelmatig in deze toestand gevonden.'

Sander zei aan de telefoon dat ik maar foto's moest maken van de boot nu ik erop stond, zodat ik nog iets aan mijn uren-die-ik-al-te-laat-was-bij-W had. Zie je, mooie foto's van een boottocht zijn die 11 euro (voor een rit die, als je tenminste de andere kant op gaat, makkelijk binnen 5 minuten te lopen is) dubbel en dwars waard. Wanneer vaar ik nou?! Ik ben niet net in Venetië ofzo geweest!


Ontdekt: een kip en een konijn die vriendjes zijn.
Toelichting: na 2 uur op mij wachten was Wayne maar even verf gaan halen. Gelukkig was het mooi weer. En was ik niet net vrij dicht bij station Amstel uitgestapt omdat de deuren van de pendelbus bij mijn stageadres niet opengingen.


Ontdekt: dat je dat elektrische telefoonbotje-gevoel dat je krijgt als je je elleboog stoot, ook in je vinger kunt krijgen!
Toelichting: ik denk dat ik het mesje verkeerd vasthield.


Ontdekt: dat W bijna alles voor zijn film al klaar heeft, en volgende week gaat draaien.
Toelichting: Hij werkt zoals ons op school wordt geleerd te werken. Bovenstaande maskers zijn gebaseerd op een idee in een tekening. Hij maakte gewoon, zomaar omdat hij dat in zijn hoofd had, een tekening van kinderen in korte broekjes en voetbalsokken die een dagje vrij hadden. Die tekening werd een serie, toen 3D, en nu zijn de kinderen verwerkt in de film. Al Wayne's werk is een bizar perpetuum mobile van inspiratie.
Het klinkt zo simpel dat, door je gedachtes om te zetten in beelden, je jezelf tools aanreikt voor grotere plannen. Toch ben ik elke keer weer stomverbaasd als ik iemand zie wie het lukt.

Intussen tekende ik Aiden.

Straks ga ik naar Venetië en dit is wat ik droomde voor ik ging, en ik moest het snel opschrijven voor ik het vergat en daarom is het raar geschreven.

groot huis
rare meisjes
datingprogramma met een vieze enge jongen die zijn piemel laat zien
het is een washandje aan een touwtje om zijn middel en er hangt een zwart draadje aan en dat is hem.
blond meisje flirt teveel
grasveldje/berm bij water, blond meisje ineens zwart haar, voor de camera neuken met piemeldraadjejongen
overal rare witte crème, waarom doet ze zo enthousiast, waarom heeft ze die crème overal op gedaan, waarom beweegt ze zo terwijl hij allang weg is?
spelcomputers, als één niet meer wil gaat de ander verder, lena wint, 1 miljoeneuro,iedereeen die op die pc zat is boos. Vooral Pim, die Lena liet spelen omdat hij moe was.
ik zeg iets en iedereen vindt dat heel dom.
maar later heb ik toch gelijk.
want het lag niet aan de computers, het was een kansspel.

ik zie een vrouw rondjes rijden in een auto overt een parkeerterrein, iets met een bekende acteur. ik weet dat ze aan het eind van de dag zal winnen en denk na over de toekomst. En waarom ik die weet. dus ga ik bij haar in de auto ziten.

iets met het christendom. door een antwoord dat beter is dan de antwoorden in de bijbel, trekt mijn moeder de geschiedenis recht. met een hele grote band trekt ze europa weg.
ze belt oma en zegt 'nederland zit nu waar marokko ooit was.' oma zegt: echt waar?! mijn moeder zegt 'ja!' oma vraagt waar lag het eerst dan? mampje zegt 'waar nu die en die zee is.' oma vindt het onvoorstelbaar. dit is het nu, lijkt de toekomst, en ontzettend vroeger was maar een seconde geleden. toch zijn wij de enige die het weten, want wij hebben de tijd zien veranderen.
mijn moeder probeert met de band en de toetsingsvragen over religie, ver onderaan de aarde, ook het jodendom weg te vagen. Maar de mythologie blijkt correct, en het jodendom is onwrikbaar. het jodendom: een meer in een bos. De bomen waar de band omheen zit is smaragdgroen, en glimt. Soms staat er ergens opdruk op. Er zijn ook standbeelden en tronen. er zitten oude mens-gier-achtige wezens. zoals een rechter uit zo'n tekenfilm. Die hebben het hier en altijd voor het zeggen.
ineens heerst het jodendom. Dat is altijd zo geweest.

ik dwaal af naar een struikgebiedje verderop. Sven en Lena zijn er ook, en meer van die mensen.
In de struiken zit de jongen aan wie ik de grootste hekel heb. Hij is dankbaar dat ik de eerste stap heb gezet zegt hij, en aan bepaalde bruine vloeistof die over hem loopt kun je zien dat de haat tussen ons weg is. Toch blijf ik liever uit zijn buurt. Hij heeft een vriend, die heet Gijs, zegt de jongen, maar soms ook Mosterd. Dat hangt af van zijn persoonlijkheid op dat moment. De jongen is hoogblond, gekleed in lichte, te grote geruite bloes, veel te normaal kort haar en een labiele en schuchtere uitstraling. De naam 'Gijs Mosterd' doet bij mij een bel rinkelen. Ik loop naast Gijs, en zeg 'ik heet ook Mosterd!' achterom naar Sven en Lena roep ik: 'hoe heet ik verder ook alweer?' "Maria!' klinkt het antwoord. Maria Mosterd, dat klinkt inderdaad bekend.

Intussen lopen we in paren achter elkaar, steeds meer, zie ik, en dan komen we bij het heilige meer.
Het is eerder een plas, trouwens, al met al is de doorsnede denk ik nog geen tien meter.
We lopen heel traag langs de plas. Iedereen lijkt een plaats in te nemen langs het heilige joodse water, en dan besef ik dat we een eeuwenoude mythologie naspelen.
De mensen staan stil, bewegen hun armen in een bepaalde positie, alsof we het laatste avondmaal parodiëren. De meeste mensen kijken naar mij. Omdat ik Maria ben, en de hoofdrol heb gespeeld in dit scenario.
Ik weet, zoals iedereen hier dat weet, dat iedereen dood zal gaan behalve ik. Door iets wat ik doe, maar ik herinner me niet wat. Verder weet iedereen het nog; de joodse mythologie ligt hen blijkbaar nog vers in het geheugen- terwijl het, zou je zeggen, toch heul lang geleden is.

Ik weet niet wat Maria deed op deze betreffende gedoemde dag. Raakte ze het water aan of juist niet? Danste ze? Dronk ze anders? Stond ze stil, terwijl iedereen bewoog? Iedereen is bezig met wat hij -of zijn personage- destijds deed. Ik zak aarzelend op mijn hurken en plaats mijn handen voorzichtig op de bakstenen rand. Die is van zachte klei. Waarom ook, zou klei hard zijn, als dit het begin is van alles? Maar het voelt niet goed, mijn handen horen hier niet. Ik kom weer overeind.
Gijs kijkt me indringend aan: hij wil dat ik mijn rol vervul. Anders zal alles tenonder gaan.
Er staat een dood paard naast me. Zijn aanwezigheid is zoals die van het onzedelijke incident in Die Blechtrommel: hard in woorden, onopvallend in beeld.
Zijn oogkassen zijn groot en hol. Hij zit vol modder. Zijn manen steken roodachtig af bij zijn grijze, kleffe huid. Ik woel hem een beetje meelijdend door zijn manen. Het haar is stug. Ik voel zijn te warme, vloeibare huid bij de haarwortels, het paard gaat me in de vingers zitten. Ik ben bang, maar ik voel een onbeheersbare genegenheid voor hem. Hij beweegt langzaam, aanhalig met zijn hoofd tegen mijn handen. Hij is klein en heeft geen achterlijf. Dan kijk ik naar het water; nauwelijks seconden zijn er voorbijgegaan.
Ik Was Me. Ik hoop zo dat dit de mythologie is, van de joden. Ik hoop zo dat Maria zich ritueel waste in dit heldere water, haar voeten eerst, haar handen stiekem. Het voelt weldadig, maar is weldadig wel wat je moet voelen als je eeuwenoude geschiedenis schrijft?
Iedereen zwijgt.
Dan komen er drie reusachtige dode paarden uit het water.
Ze lopen richting mij, want iedereen zal immers doodgaan. Ze vertrappen de mensen. Alles gaat langzaam, en, opvallender: geluidloos.
In mijn hoofd klinkt een narratief: "Maria stierf ook. Het voorste paard stapte op haar terwijl hij naar de kant liep,en brak haar nek." Terwijl de stem klinkt voel ik dat het waar is. Mijn nek breekt zo boterzacht dat ik er misselijk van word.

Als iedereen dood is, kijk ik de paarden aan. Ze staan rustig aan de kant, achter me. Zwarte modder zit droog en bladderig om hun verschijning. Hun oogloze hoofden zijn nog groter en leger dan ik eerder zag. Het paard zegt tegen me, met een vermoeide stem die een beetje klinkt als Douglas Adams die Marvins stem voorleest: "do you know why, we didn't kill you?" Ik weet dat niet.
Het paard draait zijn gezicht naar me toe. Zijn kassen zijn zo eindeloos treurig. "You stroked my mawnes." Ik weet dat hij met 'mawnes' manen bedoelt, want ik heb niet in de gaten dat hij blijkbaar engels praat.
Maria was de enige die sympathie had voor het levenloze paard, en zo redde zij de mythe, en daarmee het jodendom.

De gierachtige rechters leggen vast wie van dit alles getuige was, voor in het nieuwe Joodse Testament. Het onderdeurtje wil er zo graag meer aandeel in dan hij werkelijk heeft gehad, dat hij de hand van de hoogste baas afhakt. In de mouw van diens overhemd zit niets, geen pols, geen bloed. Wel een rood schijnsel. Ik zit op een hoog houten ding dat op een ereboog (erehaag?) lijkt. Die is professioneel bewerkt, heel hoog, en staat temidden van twee iets kleinere bogen, waar mijn vrienden op zitten. Ik probeer naar beneden te klimmen via de kleinere boog rechts van mij, want terwijl de rechter tegen me spreekt word ik draaierig in mijn maag van die bizarre diepte.En ik moet hem iets belangrijks vertellen.

Hij slaapt met een kussen op zijn hoofd.

ik ben nu echt ontwaakt uit mijn na-het-eten-dutje. Ik was te dood om wakker te zijn en nu ben ik te wakker om dood te zijn. Ik droomde gewoon serieus, dat ik een soort knuffelpaard (met één hoorn) had gevonden waar ik op kon zitten, en ook RIJDEN. Het was heel logisch dat je door op verschillende plekken op zijn keel te duwen, vooruit, links- of rechtsaf, of nergens naartoe kon.
Dat was écht een sof met wakker worden. Op het laatst bleek hij ook nog ontworpen door Elizabeth McGrath. En toen was hij ook nog maar 125 euro. Maar ik vroeg aan hem of ik hem mocht kopen en hij zei dat hij nog even vrij wilde zijn.
Sander ligt achter me.

It appears this is my first entry in two years.

Taam: "Vooral dat grijze pak zou ik altijd als ik bíjna verdrietig wordt aan doen, en dan ben ik denk ik nooit meer verdrietig."

Sander: "Je moet voortaan voor je portretwerk de foto's zelf maken, zodat de hoofden er niet zo statisch op staan."

Herma: "Nouja ik ben toch altijd wel van eh, nouja, ik zeg het maar gewoon, ik ben toch altijd wel van Leuk! :( "

Sander: "Je bent zo mooi knoestig."

Herma: "Plakknipbreipunnik."

Gisteravond: Als iedereen net als Klaas-Harm zou heten zoals zijn vader en opa (of moeder en oma):
Sam en ik: Hend-Wil / Bruur-Wil / Piet-Wil / Tineke-Annemarie
Merlijn: Jim-Frank
Sander: Ton-Ton

En Sander en ik zwommen twee keer helemaal op en neer over een heel meer. En ik kan niet zo heel erg goed zwemmen en soms klotste er water in mijn opengesperde mond heen en weer en dat smaakte ook naar meer.

En dit zegt Taam ook: "No, it's not all right. Something makes me hate everything. Everything. That's what I like about you, Tony. You never try to explain things."
Ze citeert, maar ik weet niet waaruit. Maar ik kijk veelbetekenend naar iemand.

Tot slot: sekskartelblad.

ORIGAMI

... En het heule proces!
De afgelopen negen dagen gewerkt aan een opdracht die ik al een jaar had, maar nu dan eindelijk Tijd, en vooral: een Deadline. En eindelijk gekozen uit alle foto's.

Zo begon het allemaal.

Werken in Nijmegen: veel ruimte, héle lieve ouders die me kersen en spaghetti geven en een keukentrapje dat precies hoog genoeg is.


Werken in Utrecht bij Sander: Sander! En schoon ondergoed!! En, is dat zwéét op mijn hemdje? Het kan ook water zijn dat ik, daar bij Anne & Marloes op zolder, met enige regelmaat over mezelf heen placht te gooien en dan zo in leven te blijven. Ik ga voor antwoord B denk ik dan maar.

Vraag: is dat niet veel gesjouw, zo met dat doek en die verf en die laptop tussen Utrecht en Nijmegen de hele tijd?
Antwoord: ja, dat is veel gesjouw zo met dat doek en die verf en die laptop tussen Utrecht en Nijmegen de hele tijd.

Tijmen verven:

Kiki verven:

Dit was een losse greep uit ruwweg tachtig (negenenzeventig) zoek-de-verschillen-foto's die ik tijdens het schilderen gebruik om zoals je al vermoedde verschillen te zoeken.

Hier was Tijmens origamivogeltje nog Pikachu- een geniaal idee van Anne. (Maar Pikachu was te geel, voor iets met ook al rood en blauw, vond ik, dus werd hij een koikarper.) Ik had het kunnen weten trouwens, aan een Anne vragende wat japans genoeg voor op mijn doek is.

O ja! Het Japan-thema komt omdat ze in dat gezin allemaal van Japan houden! Tijmen is er net heel lang geweest. Kiki niet, daarom heb ik haar groter gemaakt, zodat het thema dan wel iets meer van Tijmen is, maar je dan ter compensatie wel eerst naar Kiki kijkt. En haar beter ziet als je je bril niet op hebt.

Overigens had ik dit alles niet eens uit hoeven leggen, want ik had volle artistieke vrijheid, met als ENIGE restrictie dat de beide kinders geschilderd werden. Hilarische brainstorms volgden.

Trivia-bonus voordat we naar bed gaan: nimmer heb ik een schilderij in affe toestand zó kort in mijn bezit gehad voor ik het afleverde bij de opdrachtgever. Het ging zo: OK. IK DOE HET GEWOON. HET IS AF EN IK BRENG HET WEG. (Mijn hart fladderde, terwijl ik nog wel expres geen koffie op had vandaag, dus zei ik tegen mezelf 'shhhh, komt goed. je kan er nou toch niets meer aan doen, en mensen zien hun kinderen altijd graag.') klik klik fotootjes en met het doek naar de buren gelopen.

En nu wordt het hoog tijd om heel. erg. veel. slaap in te halen.

Good night and good luck!

doodmoe een uur in mijn dagboek schrijven.

23 juni
de seconden kruipen, want over een uur en een kwartier -of een uur en een half uur, als mijn fiets gestolen is- zie ik mijn lief.
Onder ons gezegd is dat de enige reden dat ik het paradijs van mijn ouders heb verlaten.

Blond meisje met zwarte legging en birkenstocks praat veel te hard. Ze zit nota bene búíten de trein en ik wil haar shushen.

Ik moet mezelf een uur bezighouden. De leuke chinees praat chinees in zijn telefoon. Iemand LIEP doodleuk naar binnen TERWIJL de treindeuren dicht gingen. De chinees lijkt op Hiro. Daarom mag ik hem zo.

Heb Red Bull op én koffie. Nu klopt mijn hart als een bezetene, en als ik denk aan Sander prikt het zweet in mijn huid.

De lucht kleurt iets dat je met magenta, ultramarijn en titaan en een héél klein beetje geel kunt mengen. Ik kan Tijmens hoofd niet meer zíén. Voor zijn verjaardag krijgt hij plastische chirurgie van me, dan wel om te lijken op waar ik dan nu mee stop, dan wel om hem om te bouwen tot een konijn.

Ik mis Sven. Nu ik Sander een recordtijd niet heb gezien gaat mijn brein terug naar de tweesplitsing in mijn gedachten, en verkent de andere kant. Ik proef de nasmaak van bosui. Damn it, morgen geen rijst-pesto-lunch.

Ik mis p&m nu al. Ik kan wel stellen dat ik, met iedere keuze die ik maak om iemand niet te missen, een ander wel mis.

Missen staat bij mij gelijk aan medelijden, en, prangender, vice versa.

Ok, dat was Elst. Ik SNAK naar een plek voor mezelf. Want in de tussentijd zweeft mijn identiteit boven mijn hoofd, zonder een veilige plaats om te landen.

Wat rammelt daar zo?

Het zal die fiets zijn.
Ik vertrouw in de mensheid, maar ik durf geen fiets in dat treinplekje te zetten.
Nina de conducteur en de leuke chinees doen aardig tegen elkaar ook al staat ze op het punt hem te bekeuren.

De maan plakt op het water.

Er zit een beetje magenta in het gras, ik begin weer enorm gestrest te raken door de situatie naast me. Het is moeilijk geworden om Nederlands te blijven praten na vier vijf dagen Hitchhiker's Guide. Jeeh, ze heeft hem geen boete gegeven! Wat lief van haar.

Arnhem. 1/6.
Ik stop maar vast een mintje in mijn mond.
Al mijn gedachten worden opgelezen door Douglas Adams.

Polleke is kwijt, en dat terwijl ik juist deze week dacht aan toen ze bijna dood was, en hoe zielig Sam toen was, en hoe fijn het is dat ze niet doodging toen.

Altijd als ik mensen raar vind, denken ze dat ik ze probeer te veranderen.
En altijd als ik een andere smaak heb, denken mensen dat ik hen haat om de hunne.
Ik snap daar niets van.

Nu tien minuten stilstaan in Arnhem. Ik kan uit de trein gaan en buiten in de zwoele lucht een rondje lopen over het station. Als de trein dan onverhoeds zonder mij wegrijdt, neemt hij mijn kostbaarste bezitten mee. En een heleboel geld.

Hoe veel geld zouden alle mensen in de trein bij elkaar hebben?

Een stereotype komt de trein binnen.
Ik ben ook een stereotype, alhoewel iets te jong. Ik draag welgeteld 4 kledingstukken die ooit van mampje waren. Dat is 62 % van mijn gehele outfit, of 76 %, als je mijn schoenen als twee dingen telt. Dat klopt dus niet.

De fiets kleppert als paardenhoeven.

Ik vind de leuke chinees bij nader inzien eigenlijk een luidruchtige japanner.

[warrige berekening]

Percentage kleding van mampje met 1 paar schoenen: 66,6 %.
Percentage kleding van mampje met 2 schoenen: 57,2 %!
Hoera <3

De trein galoppeert voort richting Ede-Wageningen.
Dat kan toch niet lang meer duren.
Daar zijn ze al.

[lang stuk over Sven]

We zijn Veenendaal-de Klomp alweer uit. Hart klopt weer als gek. Dit gebied verslijt ook. Ik ben al wel ooit zo verliefd geweest. Eerlijk gezegd lief, ben ik al die tijd alleen máár verliefd geweest. Daarom praat ik steeds over exen.

The last of which I'll tell you now is it flies down the sink - I never knew a part of you you didn't set in ink, in ink.

ink ink.

Het is een donkergrijze blur geworden daarbuiten en 'lichthartig' is een perfect uitgevonden woord voor het tegenovergestelde van wat ik altijd voel.

Moge onze kinderen mijn figuur hebben, mijn taalgevoel [n achter Moge doorgekrast] en mijn humor, en de hele rest van Kloppenburg.

-Pick any number.
- eh, five?
-Wrong. See?
- wooooh....

Mijn dijen klemmen zich ongeduldig om de stoel terwijl ik steeds denk een muis te betrappen, mar er bungelt hout aan mijn doek.

Driebergen frickin Zeist.

De leuke Nederlander naast me blijkt bij nader opzij kijken groen geverfd.

Er kunnen maar beter mensen in- of uitstappen.

Een leuke neger met een leuke broek, en een chagrijnige bek. Hij lijkt een beetje op Ricardo als die zich als een neger zou verkleden.

Nu duurt het echt niet lang meer. Jongens op hun schoenen beoordelen blijkt verbijsterend adequaat. Nu, járen na mijn eerste vermoedens, blijken nog steeds jongens met stomme schoenen stom, en jongens met leuke schoenen leuk, met alle nuances van dien. Zoals saaie schoenen, heel veel schoenen, of afwisselend stomme en leuke schoenen.
Werkt niet met resterende kleding, en in mijn ervaring ook niet met meisjes.
Ik denk wel dat stomme jongens eerder leuke schoenen aan zouden trekken dan leuke jongens stomme.
Des te beter, toch?

Ooo oo Sander. Ben heel benieuwd. Zal weinig verwachten zodat ik niet teleurgesteld raak en verdrink in mezelf. Op zich is er maar één noodzaak en dat is dat ik hem kan knuffelen.

UTRECHT!!!

DINGEN DIE IK IN DE TUSSENTIJD DEED

Beseffen dat ik later toch niet Denise, maar wel Wayne Horse wil zijn.

DENISE VAN LEEUWEN

KLUSSEN IN ROTTERDAM: KLEUREN.







Ik werk nu zo veel met de pen tool dat ik automatisch in mijn hoofd paths teken om alles wat ik zie. En ook, als ik mijn ogen dicht heb, om mijn fantasieën.

Verder heeft Denise me dinsdag een heel leuk geheimpje verteld.

WAYNE HORSE & WAT IK IN DE TUSSENTIJD DEED

Met mijn vader een dagje uit!

Onze gewoonte is om tijdens dagjes uit naar een tentoonstelling te gaan. De enige die ons leuk leek was er één in Oss, waar -toevallig!- mijn stagebegeleider exposeert.


Kijk! Dit is mijn vader. Hij heeft nieuwe kronen en nu zijn zijn tanden heel wit en regelmatig. Hij heeft de tandarts alweer gebeld voor een afspraak om dat terug te draaien. Mijn vader: "ik geef een fortuin uit, en ik krijg een ander gezicht!" Hij is duidelijk geen vrouw.







Het hoofd van deze enge pop is een masker; die ben ik aan het maken.
(Verder hoorde Wayne laatst van mij dat zijn werk heel griezelig is, en was hij erg verbaasd & wist hij dat helemaal niet.)

WAYNE HORSE

KLUSSEN IN AMSTERDAM:

Vandaag: verf bij de latex gooien! "So you won't get bored." Awh!






hier probeerde ik een condoom te maken.