
... En het heule proces!
De afgelopen negen dagen gewerkt aan een opdracht die ik al een jaar had, maar nu dan eindelijk Tijd, en vooral: een Deadline. En eindelijk gekozen uit alle foto's.
Zo begon het allemaal.
Werken in Nijmegen: veel ruimte, héle lieve ouders die me kersen en spaghetti geven en een keukentrapje dat precies hoog genoeg is.

Werken in Utrecht bij Sander: Sander! En schoon ondergoed!! En, is dat zwéét op mijn hemdje? Het kan ook water zijn dat ik, daar bij Anne & Marloes op zolder, met enige regelmaat over mezelf heen placht te gooien en dan zo in leven te blijven. Ik ga voor antwoord B denk ik dan maar.

Werken in Utrecht bij Sander: Sander! En schoon ondergoed!! En, is dat zwéét op mijn hemdje? Het kan ook water zijn dat ik, daar bij Anne & Marloes op zolder, met enige regelmaat over mezelf heen placht te gooien en dan zo in leven te blijven. Ik ga voor antwoord B denk ik dan maar.
Vraag: is dat niet veel gesjouw, zo met dat doek en die verf en die laptop tussen Utrecht en Nijmegen de hele tijd?
Antwoord: ja, dat is veel gesjouw zo met dat doek en die verf en die laptop tussen Utrecht en Nijmegen de hele tijd.
Antwoord: ja, dat is veel gesjouw zo met dat doek en die verf en die laptop tussen Utrecht en Nijmegen de hele tijd.
Tijmen verven:

Dit was een losse greep uit ruwweg tachtig (negenenzeventig) zoek-de-verschillen-foto's die ik tijdens het schilderen gebruik om zoals je al vermoedde verschillen te zoeken.

Hier was Tijmens origamivogeltje nog Pikachu- een geniaal idee van Anne. (Maar Pikachu was te geel, voor iets met ook al rood en blauw, vond ik, dus werd hij een koikarper.) Ik had het kunnen weten trouwens, aan een Anne vragende wat japans genoeg voor op mijn doek is.
O ja! Het Japan-thema komt omdat ze in dat gezin allemaal van Japan houden! Tijmen is er net heel lang geweest. Kiki niet, daarom heb ik haar groter gemaakt, zodat het thema dan wel iets meer van Tijmen is, maar je dan ter compensatie wel eerst naar Kiki kijkt. En haar beter ziet als je je bril niet op hebt.
Overigens had ik dit alles niet eens uit hoeven leggen, want ik had volle artistieke vrijheid, met als ENIGE restrictie dat de beide kinders geschilderd werden. Hilarische brainstorms volgden.

Trivia-bonus voordat we naar bed gaan: nimmer heb ik een schilderij in affe toestand zó kort in mijn bezit gehad voor ik het afleverde bij de opdrachtgever. Het ging zo: OK. IK DOE HET GEWOON. HET IS AF EN IK BRENG HET WEG. (Mijn hart fladderde, terwijl ik nog wel expres geen koffie op had vandaag, dus zei ik tegen mezelf 'shhhh, komt goed. je kan er nou toch niets meer aan doen, en mensen zien hun kinderen altijd graag.') klik klik fotootjes en met het doek naar de buren gelopen.
En nu wordt het hoog tijd om heel. erg. veel. slaap in te halen.
En nu wordt het hoog tijd om heel. erg. veel. slaap in te halen.
Good night and good luck!






<3
BeantwoordenVerwijderen