Disclaimer: schrik niet van erg negatieve dingen, ik schrijf gewoon interessantere dingen als ik verdrietig ben.
Gele briefjes
Vermoedelijk omstreeks 2005 - 2008
De oude man wiens haar plaatsmaakte voor wijsheid.
Hoe heeft het zo ver kunnen komen?
Dat het makkelijk is om jezelf voor te liegen wist ik, maar dat het moeilijk is de waarheid uit jezelf los te krijgen is nieuw.
Haar moeder baarde drie dochters, zij baarde onrust.
Hierna belde ik [...]. Het voelt als het oprapen van een bladskelet.
De lente speelt tikkertje met ons en wij willen hem helemaal niet zijn.
dat ik teveel ruimte inneem. Dat iedere adem die ik haal, zuurstof uit iemand anders' longen is.
Eigenlijk moet je niet altijd praten. Ik wil niet praten. Praten lijkt op denken, het lijkt niet goed voor me. Luisteren kan wel, maar ook niet voor eeuwig.
Alsof wij zo'n toverkubusje zijn waar God maar niet uitkomt.
"Ik weet niet wat ik moet zeggen"
hiermee wegkomen - ik trap overal in - vrije geest - zonder hoop blijft eeuwige rouw.
Er is altijd reden om gelukkig te zijn. Ook als je dertig bent.
angst
Tegenwoordig als alcohol gaten in mijn geheugen boort denkt [...] dat het kijkgaten zijn.
Alleen met het ochtendgloren, volkomen harteloos, van de ene helft stampend naar de andere.
drugredenaties
Dat ik inderdaad alweer in mijn hoofd gevangen zit, als in een sekte, een web van leugens. - Zijtak naar directe invloed, en die associatie met web, door (in) sekte (n).
Uiteindelijk hadden [...] en ik nog zo'n ruzie dat er bijna een zonnestelsel uit ontstond,
Goed, internet draadloos, [...] achteloos en ik sprakeloos.
Ik droomde over alles vannacht, ook over dat [...] zo aanstekelijk was dat je je identiteit verloor als je met haar praatte.
Ze leven nog. Ze weten dat ik van ze hou.
Kinderlijkheid is bescherming tegen volwassenheid: aangezien volwassenheid betekent dat alle bodems onder alle gedachtengangen worden weggeslagen, en ik me te zwaar voel om eindeloos te vallen
doodsangst
Witte briefjes
Vermoedelijk omstreeks 2007
Nu ik de toekomst heb vernietigd, moet ik ook het verleden gaan vernietigen. Óns verleden. Ons kindje vermoorden.
Alles wat fijn is is er zo ingegroeid. Als de teleurstelling zal eindigen, zakt de hemel ook kilometers naar beneden, en dan is het mijn schuld dat ik vergat de kleur van de wolken op te merken.
Mijn hart bloedt nog steeds, maar de wond waar herinneringen uit druppelden begint te genezen.
Vandaag is mijn hart in stukken gebroken onder het gewicht van nostalgisch geluk.
Een graafmachine aaide met de rug van zijn graafhand over een lap aarde en ik werd overspoeld met geborgenheid.
Donkerroze briefjes
Vermoedelijk omstreeks 2007-2008
Jongens gedragen zich alsof ze geen probleem zouden moeten hebben.
Schrijven is de rationele manier van slapen.
Ik hou van julie. Take it
Dus praatte ik op hem in, smeekte ik dit met mij samen te doen en niet tegenover mij, gebruikte ik zijn zwarte stukken tegen mijn witte koning, gewoon omdat ik wil verliezen.
En als ik wist waar hij nu loopt, zou ik daar ook heen lopen.
Ik kan dingen voortdurend niet bevatten, en leef betrekkelijk consequentieloos. Het lijkt alsof ik zelf geen deelname heb aan mijn leven. Alsof alles toch wel beweegt of omvalt, als een computerspel zonder besturingsknoppen. En ik, figurant van mijn eigen bestaan, speel toevallig de hoofdrol.
Kleine lichtroze briefjes
Vermoedelijk omstreeks 2009
dat we nu beginnen te denken dat gerechtigheid ligt waar kwaad bloed gezet wordt.
Mag je in zulke korte fasen van nu-nu-nu je gevoelens benoemen? (in dat geval mis ik hem)
Ik weet soms niet meer of hij gelijk heeft.
Misschien doet verandering van pijn leven.
Het huis is groot, de wereld groter. Kleiner echter dan de drama's die zich in mijn hoofd afspelen.
Nooit zal een chaotisch persoon zijn tegenbeeld dwingen om troep te maken; een romanticus zal evenmin zeggen "ik ga je gewoon liefkozen als we samen over straat lopen, en als dat je niet aanstaat heb je pech."
Kleine oranje briefjes
Vermoedelijk omstreeks 2008
Op het station was ik niet mijn gedachten maar mijn tred, in de trein een opzijzakkende vaatdoek.
LEUK
Ik dacht: waarom heeft die kerel geen beenhaar? Maar ieuw, het is een vrouw.
Als er een hel bestaat, dan zal dat voor mij een eeuwig half-2008 zijn. VERDRIET en KOU en SPIJT en EENZAAMHEID.
Ik mag Joost heten als dit niet het begin is van een nieuw tijdperk.
Het zou me niets verbazen als blijkt dat ik geen enkele gezichtsuitdrukking vertoon omdat mijn hersenen op volle inspanning draaien om maar sociaal te kunnen zijn.
Een echte dame haalt haar neus op voor snuiven
Als je iets wil vergeten moet je het niet proberen te vergeten, maar er eerst genoeg aan denken.
En als [...] alles is, is de rest vanzelf niets.
Groene briefjes
Vermoedelijk omstreeks 2009-2012
Steeds als ik het dieptepunt bereik, word ik overvallen door een kleine strijdlust.
en toen stopte in plaats van doorging
Het lijkt wel alsof alles waarop mijn greep verslapt, direct onder mijn handen kapot valt.
Audiohallucinatie: "tasting a smuggle in history"
Audiohallucinatie: "moet ik weer een duif kopen. Zou dat überhaupt kunnen?"
Sam en Merlijn kwamen ver na hun dood binnen.
Ik Wil voor Iemand de Enige zijn. Zo grijp ik om me heen, proberend voor iedereen de enige te zijn.
Het gevoel dat stoppen onmogelijk want dodelijk lijkt blijft maar terugkomen, alsof mijn geheugen moet kotsen.
Maar je mist me maar een beetje. Jij mist mij als ik er niet ben. Maar ik mis jou ook als je er wél bent.
Herinnering van toen ik nog negentien was: peptalk van papje over wat te doen nu ik nog negentien was. Het idee werd om me die laatste anderhalf uur extreem kut te gaan zitten voelen, en dat vanaf mijn twintigste nooit meer te doen.
verdriet op willen lossen als een bruistablet
Vrij? Gatoggaweg.
Het verdriet houdt de herinnering levend
"Je komt juist heel zelfverzekerd over, heel springerig!" Zes! Zes luchtballonnen in de lucht. Veel jongens vinden me vrolijk omdat ik blij word van mensen om me heen. Meisjes (en Maarten) zetten meteen een bezorgde blik op als ze me zien.
Die vrouw is haar portemonnee kwijt. Merlijn vertelde over lichaamseigen pijnstillers die je onder stress niet aanmaakt.
Het liefst van álles wil ik, dat jij mij hebt.
Dat je me kan pakken en naast je neerzetten.
LIEFDE / MEDELIJDEN
En wat doet een vijand? Zich voordoen als raadgever.
(zoals slaapgebrek of een bloemenstruik)
Lijden doe ik wel nádat er iemand dood is.
Ik weet nu wat ik het liefst wilde: hem bewijzen dat ik van hem hield, en dat altijd had gedaan.
Of terug, of terug, of terug, of terug, nu het nog kan, twijfels hoeven niet de moeder te zijn van verandering, misschien zijn ze de vader van acceptatie, het is laat, ik moet nog alles afmaken...
Ik wou dat je me kon doen herinneren wie ik was.
Koeltjes, 'nuchter'. Kutvolwassenen. Nooit bezwijken zij eens onder het gewicht van hun gevoel.
Rati(gl)o
Ik voel me overspoeld met geluk en liefde (jammer dat het allemaal in een diep gat valt.)
Dat ik aardig ben, betekent niets, maar dat ook níéts vleiends voor een ander.
Je weet nooit iets van tevoren, en dat maakt het leven het leven, dat maakt angst angst en berusting berusting. Je weet het niet, en je idealiseert.
Alles snijdt door mijn hart. Alsof het al die tijd van gestolde boter was.
Gisteren was een eenzame dag waarop mensen me teleurstelden en ik dingen niet durfde.
Angst <-> overgave
Waarom breek ik alles wat onschuldig is?
Morgen zal er weer zoveel fout gaan. Probleem na probleem stapelt zich op, ik moet graven om het deksel te vinden dat past op de pot nat.
Ik wou dat ik meer voor hem had gedaan. Hem meer had gegeven dan alleen tijd.
Aquarelpotlood, ook over dromen en ik doe ook aan droomanalyse doordringende blik. Vroeg zelfs nog of ik vis was van sterrenbeeld. Ook dat van Nina raadde hij elf keer fout.
Soms heb ik het gevoel dat mijn hersens uit me worden gezogen door de bodemloze gaten om me heen. Gingen ze maar van spreektaal over op elkaar wurgen of vlooien. Of wurgen. Vanmiddag weer veel uitleggen en sip zijn. En mijn gedachten weggooien als een vervelend kind voor de trein.
Gisteren vertelde je me van de blauwe lucht.
(Ze had haar ouders verloren op haar 22e. Ik zei het al: verdriet is een blok beton. Je kunt er niet omheen, maar je kunt er wel op zitten.)
Het regent drukte en onweert stress. Langzaam brokkelt mijn huis af. Hier op de Palembangstraat, want alles gaat kapot. Hier in mijn zielbehuizing, want ik mis [...].
Oranje briefjes
Vermoedelijk twee door elkaar heen liggende stapeltjes van omstreeks 2008 en 2011
Audiohallucinatie: "45 jaar geleden was de werkelijkheid al in Pauls handen."
Kut, klote, fuck, kut, fuck fuck fuck fuck fuck fuck kutkutkutkut kut. Kanker. Tering. Pis. Kots. Poep. Braak. Spuug. Onzekerheid.
Inademen kost me de grootste moeite. Soms duikt er een anti-vloek-campagne-bord op waarop in een grote lelijke praatwolk groot en lelijk 'SANNE!' staat. Zo voel ik me. 'SANNE!' "[...]!"
Als katten 'Cats' zouden kijken en begrijpen zouden ze zich doodlachen.
van het gestaag scheuren van mijn hart. Het duurt zo voort, dat ik me afvraag hoe veel hart ik eigenlijk heb, dat het nog niet op is.
Denk je van je angststoornis genezen te zijn, word je geconfronteerd met zesduizend Orks.
Ze blijft maar sterven, met veel volume en op een haar na.
Zijn glanzende ogen bezitten een magie die niet echt kan bestaan. Fantasieverhalen beschrijven zijn aantrekkingskracht. En: wie hoort er ooit een spuit zeggen: "nee, niet doen! Ik word niet zo high van jou als jij van mij!"
Ik kan het geluk van mijn jeugd niet aan. Alles wat mooi is doet pijn.
Aan het eind van mijn geluk ontdek ik het fenomeen Bijna Alles. We zijn allang opgehouden, maar nu gaat het echt verder.
Eigenlijk is de kunstacademie voortdurend doen alsof je dronken bent.
Sprankeloos
Hij kijkt naar me alsof hij heroïne heeft gebruikt en ik zijn gevoel ben.
(stomme experimentele mandarijntaart)
De kleren uittrekken van iemand waar je niet verliefd op bent voelt net als eten van diens bord af halen.
Het zijn echt van die aardige mensen waarbij je je afvraagt wie er ooit op het idee is gekomen om ons anders te gedragen.
En om deze reden steel ik niet van winkels, maar wel van liefde.
Mettertijd ben ik vergeten dat mijn lichaam een herberg is voor mijn organen en mijn gedachten.
Stilte als die van groter wordende dingen in nachtmerries.
Zijn woorden zijn enkel nog een jasje om zijn gedachten heen.
Alles valt nu de herfst zijn intrede heeft gedaan. De blaadjes dwarrelen neer op wie stil ligt. Vallende sterren en lichtgevende kometen razen en landen op hen die te snel gaan.
Probeer ik niet gewoon over [...] heen te komen? Hoe verwerk je de dood van een levende?
Dat het ooit verandert betekent niet dat het nu niet telt.
Jacob: "in wat voor wereld leef jij?"
Ik: "in een wereld waarin altijd iedereen bijna doodgaat."
Jacob: "maar dat is toch superzwaar?"
Ik: "ja."
Word opgevreten door zoutzurig schuldgevoel
To all the ones I've hurt before
Ik voel me Clementine op het bandje.
Ik hoop met heel mijn hart dat je nog in mijn diamanten doosje wil zijn. Het maakt me niet uit wat je wil doen of met wie, maar laat me asjeblieft niet los.
Ik wou dat ik het niet ECHT dacht. Maar ik denk het wel ECHT.
Mijn ogen fixeerden zich op een punt in het niets en ik voelde me alsof ergens anders naar kijken alles kon veranderen.
Ik werk me door teksten over mensen die ik heb gekwetst en kwets mezelf terug.
Het is nu wat overschaduwd door het idee wat een hekel je aan me moet hebben gehad, en ik zie je ook nog wel zitten in het één of andere café, boven je vloei, waar je hasj in liet vallen in plaats van tranen.
Gelukkig is de kans groter dat je mijn liefdesbrieven nog hebt dan die dat je mijn haatmails nog hebt. Of heb je de brieven weggegooid nadat je de mails had gelezen?
en konden we alleen door het glas toekijken hoe P geluidloos zijn schouder vastgreep en een langzame duikbeweging maakte en met zijn voeten kronkelde in een poging zijn werk uit te leggen, hoe V in onverschillige contraposto het verhaal aanhoorde, hoe B zich als een rupsje door het papier heen werkte.
barstten we allemaal in gegil los (of misschien alleen ik).
Na het beraad - P had schuddend van adrenaline en kou zonder jas en met moeder twee sigaretten achter elkaar gerookt en ik had mijn jas naar hem gegooid en hoewel die hem leuk stond had hij ook iets weg van een duivenbaby -
Mijn hoofd zit zo vol met mezelf dat er geen anderen bij passen: dat is wel eens andersom geweest.
gevolgd door mijn ijzige schreeuw van onvoorwaardelijke liefde, die helaas niemand begreep
Alsof je je lichaam en geest even hebt ingeruild voor schoonheid en betekenis. Als je dat hebt gecreëerd, krijg je je uitgeputte zelf terug.
En het voelde heel warm om in zijn gezicht te kijken en onze relatie in zijn ogen opgeslagen te zien.
Moedwillig je brein in kauwgum wikkelen.
Ik troostte enkel papje, die wel met de vergleden peren zat.
Haar onvoorspelbaarheid zit vooral in mijn onbegrip.
Kus je een kikker, blijkt het een bioloog te zijn.
Kunst maken = het uit je lijf transplanteren met risico voor rest organen
Hij keek uit zijn ogen als een weggelopen kat.
Ik in ieder geval niet. Ik kan niet guitig opkijken naar een stoner en mijn ziel door mijn ogen naar buiten gooien, de lege gaten in.
Waarom zou ik elke dag mijn toekomst tevoorschijn moeten toveren? Elke dag ís mijn toekomst.
Ik word zo moe van op straat lopen. In de nieuwe kou uitkijken over het oude water.
Ik ben al driekwart jaar buiten adem. Want ik haal adem met mijn hersenen, en mijn longen zitten in mijn hoofd.
Ik bewonder zijn vermogen om op het topje van de heuvel van blijheid te staan en van het uitzicht te genieten, waar ik bij ieder sprankje geluk onmiddellijk omlaag duik om het hoogtepunt te toetsen aan omstandigheden, verleden, toekomst, het zodoende doodrelativeer en beneden blijf zitten.
Maar wat heeft hij? De herinnering aan mij? Of is zijn aanwezigheid in mij iets waar een stuk van mij plaats voor heeft moeten maken?
en beseffen hoe leeg hun hoofden zijn. Sander vertelde me dat het regelmatig stil is in het zijne. Ik huilde van jaloezie.
Wellicht hadden we hem dan ooit één keer zien lachen. Nu droom ik dat ik hem aan het lachen maak. Het maanlicht breekt door, zijn ziel vergroot zich.
Niets gaat ooit op pauze. Alles beweegt.
Mensen praten tegen elkaar, hun woorden springen om elkaar heen, we dansen de polka met ze. [...] Het lijkt me nutteloos om tegen de stroom in te zwemmen, als álles nutteloos is.
Ja, alles gaat snel. Ja, alles is veel. We benoemen zaken in reeksen en fotograferen Aziaten zonder achtergrond zodat het er héél veel lijken.
met wit beddengoed en geen informatie, geen letters die in je ogen springen en in je hersens bijten.
Ja, wie gaat er dan ook naar een waddeneiland, zul je denken, nou: iemand die Sander mist.
Slechte foto's van saaie kuthoofden. Wil kluizenaar zijn en hard werken, en wil alleen maar uitgaan en mijn jeugd als confetti om me heen strooien.
In mijn bitterheid liet ik hem dat niet weten met een, twee of meer sms'jes, telefoontjes, telegrammen en brieven.
Zijn leven staat stil en ik drijf erin rond, terwijl mijn eigen besognes op straat slenteren.
(Niet alles wat ik ben zal vervagen door wat zij zijn)
, degene die blijft, of, als je niet blijft, mijn hart, geest en ingewanden meeneemt
als ik al de hele avond op hem zit te wachten met mijn hart uit het zicht achter hem aan slepend?
Overschillig
Tweedeharts pijn
Roestvrij stralen
ANGST KOST TIJD.
Dit is geen goed moment om niks aan de wereld toe te voegen te hebben.
Gisternacht zat ik op mijn bedbank. Mijn blik viel door wat meestal een bedhelft was heen en dus keek ik onder mijn verwarming. Er kwam een staart onderuit. Bij nader inzien ook een poot. Toen herinnerde ik me de muizenval die Sander maanden geleden op die plek had neergezet. Heel langzaam bewoog ik verder naar de vloer. In de val lag een half verrot muizenlijk. Zijn schedel keek me woedend aan.
O, het zachte vergeten, het withete teruglezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten