Werk van mijzelf waarin ik mijn eigen kwetsbaarheid heb getoond: in het werk zelf en in het openbaar maken van het werk

Dit is een driedelig zelfportret over liefdesverdriet, en over dat meisjes altijd hun haar veranderen als er iets in hun relatie verandert.


Dit is stiekem een stukje uit mijn dagboek.

Hier heb ik de aantrekkelijkheid onderzocht van een 'pinup' waarvan het haar verkeerd om zit, dus veel te veel op haar lichaam, veel te weinig op haar hoofd. Dat ik zelf het model ben, geeft eigenlijk een hele vreemde lading aan de foto's. In combinatie met de amateuristische set, styling en photoshop-skills komt dat denk ik ook over op mensen die mij niet kennen. Toen ik deze shoot op mijn zeventiende maakte, had ik daar geen idee van. Ik zocht een model dat bereid was kaal te zijn op foto's en haren op haar lijf te plakken met kleverige honing. Daar heb ik me vervolgens voor laten overhalen.
Toen de serie een tijdje terug op de blog van Vice Style kwam, besefte ik pas hoe exhibitionistisch mijn werk af en toe is, omdat ik mijzelf bekeek door de ogen van een ander en me een voyeur voelde.

Dit is gewoon een verjaardagscadeautje: twee nageschildere foto's. Pas toen dit werk op een expositie hing, en ik de reactie meemaakte van mensen die het zagen, begreep ik het intieme karakter ervan.

Voor dit project was ik wél bewust bezig met kwetsbaarheid. De opdracht was 'iets te maken over persoonlijke gegevens.' Eigenlijk ging de term 'persoonlijke gegevens' over data die er over je bestaan in oude bestanden, bij de politie, op internet. Toen ik erover nadacht, besefte ik voor het eerst dat ik me daardoor niet kwetsbaar voel. Dat ik ten eerste niet het gevoel heb dat ik iets te verbergen of verliezen heb, maar dat ik ten tweede ook graag gekend word. 
Mijn hypothese in deze was dus, dat ik me eigenlijk juist sterker voel naarmate men meer over mij weet.
Om de theorie te toetsen, ben ik op zoek gegaan naar een gebied waarop ik me wél kwetsbaar voelde: mijn uiterlijk. Ik wilde weten hoe erg het met me gesteld zou zijn wanneer de wereld (de school) me lelijk en onverzorgd zou zien. Of ik er sterker van zou worden of niet.
Daarom heb ik deze fotoserie gemaakt: ik heb lelijke, saaie kleren aangetrokken, geen make-up of deodorant gebruikt (huu), mijzelf expres zo plompverloren au naturel in beeld gebracht als maar kon, en klikken maar met die camera.

De meest afschuwelijke foto's van die serie heb ik uitgeprint, en met die printjes ben ik de school rond gegaan. Ik heb mensen op laten schrijven hoe ze over me dachten, nu ze me zo zagen. Ik kreeg van alles naar mijn hoofd geslingerd, van "wie is de vader?" (buik niet ingehouden) tot "Marleen, wat ben je toch smerig."(Oud-klasgenoot. Thanks.) Ook, in de rechter-onderhoek, in een klein handschrift: "je blijft geweldig!" 
Toen ik de foto's allemaal naast elkaar aan de muur had hangen, in een publieke ruimte, met al die uitspraken over mij erop, merkte ik dat het experiment daadwerkelijk iets met me gedaan had. Zoals ik al had vermoed, voelde ik me opgelucht. Iedereen had me lelijk gezien, en er was niets veranderd. Nog steeds deden mensen aardig tegen me, luisterden ze naar me. Niet een triomf voor vrouwen overal natuurlijk, maar voor mij was er iets veranderd: ik was niet langer kwetsbaar. Mijn zelfvertrouwen hoefde niet af te hangen van hoe goed ik mijzelf verzorgde.

Dit is hoe het onderwerp mij is gaan fascineren, en ik hoop dat mijn onderzoek of eindproject hier uit eindelijk weer in meer of mindere mate op uitdraait.

Het is altijd weer veemd om te beseffen hoe anders je bent gezien vanuit jezelf dan gezien door een ander. Ik denk dat de meeste mensen wel harder over zichzelf oordelen dan anderen dat doen over diezelfde persoon. Dat is logisch: je kunt ieder ander prima vinden, want je hoeft niet in zijn hoofd te vertoeven en niet in zijn lichaam over straat. Toch hebben we vaak zo'n betreurend subjectieve blik op onszelf. Te bedenken dat ik nu al vind dat ik me nooit echt had kunnen schamen voor bovenstaande foto. Ik zag: een lelijke blik. Nu zie ik: een slank lichaam en een jeugdig, gezond hoofd, beide dingen voelen nu al alsof ze me langzaam maar zeker verlaten. (Ook om deze uitspraak zal ik nu vervolgens weer door mijn vrienden en toekomstige zelf gekruisigd worden.)
Waar het op neer komt is dat je altijd perfecter kan. Terwijl je ook nog eens bezig bent met steeds imperfecter worden, lelijker, langzamer lerend, korter levend, kansen verkleinend. JA IK BEN ER OOK MEE BEZIG.