Gekend worden

Een utopie mag best naïef zijn, vind ik, als hij een verlangen uitdraagt dat in ons zit.
Bijvoorbeeld: onze hang om ons innerlijk te delen, in het echt en met onze 256 internetvrienden, zonder dat daar misbruik van gemaakt wordt.
Moeten we dan maar alle pijnlijke details op straat gooien? Wie we stiekem leuk vinden? Wie we hebben gekwetst? De leugens die we hebben verteld in ons verleden, die keer toen de wc niet doortrok toen je bij je nieuwe geliefde was, of die keer dat je per ongeluk in een vlaag van woede je moeders nieuwe vriend doodsloeg en in een rivier gooide?
Ik betwijfel het.
Toch wil ik het idee verdedigen. Want wanneer ook de machthebbenden, in welke vorm zij ook macht over ons hebben, doorzichtig zijn, zijn ze al even chantabel als wij. Even kwetsbaar. Samen kwetsbaar zijn maakt kwetsen onnodig.
Ook dit is weer naïef, het is niet dat iedereen even kwetsbaar is, en het is ook niet dat collectieve kwetsbaarheid automatisch zorgt voor wereldvrede, want woede gaat niet altijd over macht.
Ik hoop dat ik niet té naïef ben.
Wat ik maar bedoel, en ook al vaak heb gezegd, en ook nog vaak zal zeggen, is dat informatie een cadeau is. Het weggeven ervan schept een vertrouwensband tussen de gever en de ontvanger. Of de tweehonderd ontvangers.
De onzichtbare draad die er nu loopt van jou naar degene die een stukje van jou heeft gekregen, maakt je tegelijk kwetsbaarder en minder kwetsbaar.
De ratio kan verschoven worden door de ontvanger.

Mijn doelgroep?? Jezus, nee, niet het publiek van roddelbladen en tv-programma's over bn'ers. Misschien valt hen wel iets te leren, maar dan gun ik het ze niet. Gewoon nee.
Nee, ik meen het: gewoon heel veel mensen. Iedereen is ermee bezig. Zeker in deze tijd van internet gebruiken maar niet begrijpen.

Vandaag fantaseerde ik over over twintig jaar, wanneer onze facebookprofielen ENORM zijn. Dan zal niet alleen ik, maar de hele inhoud van mijn vrienden-rubriek in mijn berichtgeschiedenis kunnen zien hoe lief mijn vriendje en ik in 2011 nog tegen elkaar waren. Wanneer we stopten met op willekeurige momenten hartjes op elkaars wall te plaatsen. Wanneer we geen hartje meer op ons profiel hadden staan. (Of, waarschijnlijker: onze trouwdag.)
Het doet me denken aan toen ik die doos op straat vond in de stad waar ik ben opgegroeid, met twintig jaar aan agenda's van een man die bij mijn ouders in de buurt woont. Na een paar uur lezen wist ik zijn leven in grote lijnen. Dat hij ooit solliciteerde voor een baan waar hij een vrouw ontmoette waar hij toen en toen een afspraak mee maakte, toen en toen mee trouwde. De verjaardagen van twee hele nieuwe mensen. Een begrafenis van iemand die daarna nooit meer genoemd werd.
Dit weekend maar eens kijken of ik ze nog heb.

Hoe kwetsbaar is die man in mijn handen? Zou het schelen als ik hem al mijn agenda's gaf?

Wat zou er gebeuren als ik al mijn dagboeken aan iemand gaf? Of overtypte op dit blog? (Is al fysiek onmogelijk.)
Ik vraag me af hoe anders het beeld zou worden dat mijn vrienden van me hebben. Ik vraag me af of je minder verbaasd bent naarmate je me beter kent.
Mensen over wie ik ooit iets naars heb geschreven zullen gekwetst zijn, ook als ze weten waarom ik het schreef, en ook als ze weten dat het weer goed is gekomen.
Als ik teruglees wat ik jaren geleden schreef, is het alsof ik het dagboek van iemand anders in mijn handen heb.
Zou ik onkwetsbaar zijn als het allemaal openbaar was? Weegt geen geheimen hebben op tegen de goed mogelijke chaos in mijn leven? Het zou me zeker veranderen.

Het zou ook wel vies voelen, denk ik. Ik verken vaak mijn eigen grenzen. Ik heb een tijd terug bij wijze van experiment een foto van een stukje van iedere bladzijde van mijn toenmalige huidige dagboek op mijn website gezet. Toen ik er even later zelf naar keek voelde ik me een soort van onrein. Ik denk omdat het zo schaamteloos was. Ik kreeg het gevoel binnenstebuiten gekeerd te zijn, wat in wezen natuurlijk ook zo was. (Gek wel, om in die situatie dan met je ogen naar binnen te kijken en alleen je eigen buitenkant te zien.) Ik denk dat ik me schaamde voor mijn aan exhibitionisme grenzende narcisme. Terwijl ik niet eens weet of ik wilde dat anderen het lazen. Sowieso denk ik niet dat ze erg veel over me te weten hadden kunnen komen, met al die halve zinnen, tenzij ze de context begrepen.
Toch denk ik dat ik heel graag gekend wil worden. Misschien is dat een verlangen dat zich uit eindelijk doorvertaalt naar begrepen willen worden, maar mijn gezonde verstand weet intussen dat dat hoogstwaarschijnlijk onmogelijk is.
Of misschien is het: gekend worden -> geaccepteerd worden.
Of gekend worden -> erkend worden.
Gekend worden, en weten dat je niet verlaten zult worden door de mensen van wie je houdt op het moment dat ze ergens achter komen wat hun liefde voor jou doet verdwijnen.

Misschien wil ik wel iedereen alles vertellen, maar toch niet. Gekend worden maar stukjes weglaten, zoals door een foto te maken van een stukje van een bladzijde, zoals door zelf te bepalen wat je post op facebook en wat niet.