Mijn eerste stagedag bij Wayne Horse (die eigenlijk een duitser is die Willehad heet) was tamelijk wonderlijk. Hij werkt op een studio, maar dan wel een gigantische, in een gigantisch gebouw, met veel kunstenaars, wérkplaatsen, een koffieautomaat en een kantine.
In zijn studio ligt werk her en der verspreid. Wat me het eerst aan hem opviel, en me blijft verrassen, is hoe geïnspireerd hij is. Het lijkt erop dat hij niets maakt om een andere reden dan 'ja gewoon.' Overal liggen tekeningen, snelle schetsen, en ook maskers, eentje nog in een mal die hij 'grrrrrr'-kreunend kapot trekt in het eerste kwartier dat ik zijn stagiaire ben.
Hij is bezig met een film en daar kan ik hem wel bij helpen. Mijn eerste opdracht: plastic messen.
Plastic messen maken is leuk, in het bijzonder omdat er tijdens het proces een hoop vloeibaar plastic overblijft waar ik mee mag doen wat ik wil. Voor het eerst in maanden zit ik te kliederen.
Hier raakte ik zo enthousiast dat ik probeerde een afgietsel van mijn hand te maken met Smooth Cast. Don't try that at home. Terwijl ik bijna mijn huid eraf trok en me ernstig zorgen maakte om de standvastigheid van mijn vingerafdrukken, verscheen er een gelukkige glimlach op mijn gezicht. Ongelofelijk hoe erg ik dit debiele gedrag had gemist.
Met mijn hand onder de kraan besefte ik dat ik, hoezeer ik Denise ook bewonder, nooit vol zou kunnen houden wat zij doet. Ik vind het heel leuk om met haar in de studio te werken, maar als ik mijn hand er af en toe niet bij kapottrek verzak ik in een gevoel van sleur en inspiratieloosheid.
En nu de littekens zich hebben gemanifesteerd, en die op mijn middelvinger niet meer wegtrekt (zoals ook mijn vingerafdrukken zich uit eindelijk niet weg lieten trekken), zie ik ze maar als een soort trofee van mijn besef.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten