artikel over betutteling
Dit is het eindresultaat van een nogal moeizaam proces. Ik zal alvast verklappen dat Denise hier erg blij mee was, en het het eerste is waar ze echt enthousiast over is, waar ik dan weer erg vrolijk van word.
Dit is hoe ik begon, want een van mijn associaties bij 'betutteling' was van die foto's van mensen die nu volwassen zijn van toen ze kind waren. Ze zitten rechtop in de schoolbankjes met hun armen over elkaar of een pen in hun hand en ze lachen braaf.
Om eindeloos brainstormen te voorkomen besloot ik gewoon lekker aan de gang te gaan met zo'n plaatje en dan een meisje dat het stom vindt. Van Denise had ik al geleerd dat vrouwen die door bladen bladeren graag naar leuke meisjes kijken.
Voor deze tekening stond Denise zelf model. Ze was ongelofelijk getraind in het trekken van gekke bekken. Dat komt, zo legde ze uit, omdat ze al jaren foto's van zichzelf maakt als ze houdingen of gezichtsuitdrukkingen nodig heeft. Het is grappig, want ik doe dat ook. Hadden we dan allebei zo'n mapje op onze computer vol met overbelichte kutfoto's van onszelf terwijl we ons lichaam en gezicht in rare hoeken wrongen? Ja, dat hadden we.
Niet alleen heb ik enorme lol gehad bij het bekijken van Denise's zelf-modellerie - zeker doordat ik in sommige foto's illustraties herkende die ze ermee heeft gemaakt, ook kwam ik op het lumineuze idee mensen te zoeken die ook zo'n mapje hebben. Als we meer van dit soort foto's kunnen verzamelen, zie ik een fascinerende expo voor me. En die... gaan we proberen op te zetten!
Nog een poging om deze illu te laten werken, maar ik merkte al vrij snel dat ik mijn idee niet goed genoeg vond.
Toen kwam het zwembandjes-idee. Het is één van mijn eerste ideeën die ik zelf communicerend vind, dus ik was in mijn nopjes. Nu de uitwerking nog.
Zoals ik al eerder zei ben ik aan het experimenteren gegaan met inkleuren-met-je-wacom. Einde experiment: dat doe ik dus niet meer. Althans, niet meer zo dat ik mijn tekening snel maak, verreweg niet tevreden ben en vervolgens constateer dat ik hem gewoon maar in de computer moet stoppen en het daar fixen. Neen.
Verder probeerde ik alwéér betekenislagen in de achtergrond te stoppen. In het artikel wordt een keer verwezen naar vozen met koeien, en sowieso gaat de tekst over de situatie in Nederland. Ik met molens en PSP-posters in de weer.
Feedback: érg negatief. Bijna boos klonk ze. Ik verwachtte echt teveel kennis van snackmagaziners, waarom staat ze in een weiland, waarom staat er een naakt wijf op haar hemdje en trouwens haar onderarmen zijn te kort.
Voordat Denise overkomt als een harde heelmeester die alleen máár slecht nieuws brengt: het gezicht en de kleuren vond ze wel erg mooi.
Maar het werd tijd dat ik dit van haar te horen kreeg: "Wat ik steeds in je illustraties zie is dat je werk erg autonoom is. Je probeert zoveel lagen en ideeën in je illustratie te stoppen, die worden er nooit uitgepikt als je een tijdschrift leest. Het mag dus wat meer hapklaar wat mij betreft."
And there it was! Autonoom.
Weet je, na die hele videoclip-dag met Wayne & the Dogs of Shame ben ik nog even bij die Art Amsterdam-tentoonstelling gaan kijken. Supervette dingen allemaal. Dat en Denise's commentaar lieten mij ineens het verschil realiseren tussen autonoom en design.
Als ik wil illustreren, moet ik dat doen met een illustratieve mindset. En die betekenislagen kan ik kwijt in een autonoom schilderij. Kortom: ik heb me erbij neergelegd dat illustratie meer de design-kant op is dan ik eigenlijk wil.
Misschien wil ik dus autonoom kunstenaar worden. Misschien wil ik dus mijn arty aspiraties voorlopig achterwege laten en Design een kans geven. Misschien vind ik ooit een manier van illustreren uit waar ik mijn beide eieren in kwijt kan, misschien doe ik het ooit gewoon allebei.
Voor nu betekende mijn inzicht: ophouden met mezelf belemmeren, en ook maar eens niet bang zijn dat mijn werk teveel op dat van Denise gaat lijken. Ik ben ervan overtuigd dat mijn stijl, als die genoeg gevormd is om haar een stijl te noemen, een andere kant op zal gaan.
Ennn nu weer naar boven scrollen & kijken naar de opluchting. Tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten