De vriend van Sander en Sander en ik praatten over mijn fiep-project. De vriend is ook wel bezig met de dood van zijn ouders. Hij zou bijvoorbeeld niet emigreren zolang ze nog leven. Ergens denkt hij dat hij zich vrijer zou voelen als zijn ouders er niet meer waren. Minder verantwoordelijk, om gelukkig te zijn, of niet dood te gaan.
Dat vind ik wel erg interessant. Misschien kan ik wel een keer een officieel gesprek met hem voeren, met portretten enzo.
Ik herken de dingen die hij zegt wel, ook van anderen en vooral jongens. Maar de dood van mijn ouders schrikt mij meer af in het idee dat ik niet denk dat ik er overheen zou komen.
Ik oefen met mijn vorig jaar overleden poezen. Ik mis ze elke dag, zoals vele mensen die hun ouders zijn verloren ook hun ouders elke dag zeggen te missen. Ik hoop dat ik op een dag mijn ouders zal missen zoals ik mijn katten mis. Het is namelijk geen wanhopig missen, maar een berustend missen. Als wachten op een brief die nooit aankomt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten