Ik werd wakker met een intens gevoel van rouw. Tekst in mijn dagboek meteen na ontwaken:

Maar ze komt niet terug want ze laat zich vallen - in de kippenren, je faalde overal in en nu ga je dood in een balletdans. Ik fiets 's avonds door de eenzame velden, luidruchtige ouders met kinderen fietsen langs me heen. Niemand kijkt naar mijn bebloede gezicht. Alles doet pijn. Ik beweeg maar heel langzaam. Ik hoop zo dat je me inhaalt. Je jonge ogende opgestoken moeder leert haar dochter om door de tegenliggers in te rijden, en later rijden ze op mij in, ze gaan voor me fietsen zodat ze kunnen remmen. Ik rem eerst. Waarom schrikt mijn gezwollen gezicht haar niet af? We rijden verder de Sofiawegheuvel af waar ik ooit ben aangereden. In mijn fietsbel zie ik dat er nauwelijks bloed op mijn gezicht zit. De zwelling heeft mijn mond vervormd tot een glimlach. Mijn hart voelt zwaar van verlies, ik mis je zo. Ik kijk en zie ons huis. Weet je nog, ons huis? Het is vanbinnen groot en er is een warm, geel licht. Ik kan in het huis binnen. Als ik mezelf weerspiegeld zie in de grote gele kerstballen denk ik dat ik doodga van verdriet. Kom alsjeblieft hier, meisje, je moet niet denken dat het leven je haat. De voorstelling ging alleen maar over nare dingen, waarom speelde je ook de hoofdrol en waarom had je die ketting om je nek? O, god, ik moet je nú bellen.
Je neemt op en zegt mijn naam. [het geluid is vervormd en maakt je onverstaanbaar.] Je stem klinkt zo laag. Huilend zeg ik jouw naam. Kom je hier? Ik ben bij ons huis, weet je nog, ons huis? Het regent buiten. Je snikt dat je pas bij dat ene hek bent, en dat je dus niet weet of... Ik had je op moeten halen, ik had je mee moeten nemen. Ik huil rustig maar. Ik ben zó verdrietig, want het voelt alsof je me aan het ontglippen bent. Ik hou van je, zeg ik, het klinkt als ik jou van jou.
Ik zeg jouw naam. Ik zeg: jij bent ... [....]. Je zegt. Dan ben jij... [....].

(Haar laatste woord klinkt als 'Cecilia', maar ik kan het niet goed verstaan en bovendien werd ik op dit moment wakker, tot mijn afschuw. Het is nu uren later maar nog steeds voelt mijn hart te zwaar om te blijven hangen.)