boterbekkoekje

2011 Over toen Morrie doodging

-       Zaterdag 11 12 februari   Nijmegen
Het ruikt naar ziekte waar ik zit, want ik heb het doosje met Morrie erin naar me toe geschoven. Het ziet er niet naar uit dat ze beter wordt. Ze lekt, pruttelt en hoest, maar ze eet of drinkt niets. Papje en mampje hadden haar deze week bijna in laten slapen, maar ze wilden dat ik haar nog kon zien. Sinds ik er ben schijnt ze een stuk levendiger te zijn dan voorheen, maar dat is eigenlijk niet echt positief. Ik mis dat hysterische beest met haar haaknagels nu al. Papje zegt dat ik nog niet moet treuren omdat ze het best nog een tijd vol zou kunnen houden, en dat neem ik maar zo’n beetje aan. Maar vooral omdat ik niet de energie heb om verdrietig te zijn om mijn lieve zwarte beestje. Huisdieren zijn denk ik best goed oefenmateriaal om de dood mee te oefenen. Ergens lijkt het ook in het patroon, of eigenlijk de lawine te passen, van veranderingen hier bij mijn ouders thuis. Het is alsof, door alles te veranderen, mijn ouders langzaam over mijn angst voor verandering heen bouwen. Straks is er niets ouds meer over en waar vecht ik dan nog voor? De oude kraan boven de gootsteen? Vaarwel, oud leven, je bent voorbij, ik weet het.  En er komen dingen voor in de plaats die bij nu passen.
Zijn de tegeltjes in de gang er eigenlijk nog?
Ja.
[…]
Alles wat ze is verlaat langzaam wie ze is. Haar geur verlaat haar lijf en dringt door het bed heen. Haar adem verlaat haar longen sputterend en hoestend. Vocht baant zich een weg uit mijn lieve zwarte katje. Alsof ze al heeft besloten dat ze dood moet. Alleen zij wacht. En wij wachten mee.

[…]
Ik mis Morrie. Ze leefde nog toen ik wegging vandaag. Dat is fijn, maar ook niet fijn. Het was zo vreemd om te bedenken dat het waarschijnlijk de laatste keer was dat ik haar zag, dat ik haar aaide en ze spon. Ze is zo lief. Ik wou dat ik haar dat duidelijk kon maken. Ik heb dat wel geprobeerd, maar ik weet niet of ze het begrijpt. Ik heb haar héél veel geaaid, tegen haar gepraat, en een briefje in de doos bij haar gelegd. Zij heeft daar dan weer op gelekt.
Ik verveel me omdat ik niet aan mijn eindproject durf te denken.